Esmirelda Acassi-Berrie groeide op in Perika, waar elektriciteit geen vanzelfsprekendheid was. Wat voor anderen misschien een gewone studiedag was, betekende voor haar vroeg opstaan, lange afstanden afleggen en studeren bij het licht van een ‘kokolampu’ (petroleumlamp). Jaren later, met een universitair diploma op zak, wil ze met Woman of Wisdom jonge vrouwen leren dat hun afkomst nooit hoeft te bepalen hoe ver ze kunnen komen. Wie Esmirelda Acassi-Berrie vandaag ziet, ziet een jonge vrouw die groot durft te dromen. Creatief, motiverend en met een flinke dosis doorzettingsvermogen, zoals ze zichzelf omschrijft. Maar achter die woorden schuilt een verhaal dat niet iedereen kent. Een verhaal over opgroeien buiten de stad, jezelf kleiner voelen dan anderen en telkens opnieuw de moed moeten vinden om door te gaan.
Haar verhaal begint in Perika, een bosrijke omgeving in het district Marowijne. Daar bracht ze haar jeugd door. Een plek waar niet alle voorzieningen vanzelfsprekend waren. Elektriciteit was er bijvoorbeeld niet altijd beschikbaar. Terwijl andere jongeren na school misschien rustig konden bijkomen, moest Esmirelda rekening houden met de omstandigheden waarin ze leefde. Studeren was soms een kwestie van het juiste moment benutten. Wanneer het nog licht was, probeerde ze zoveel mogelijk schoolwerk af te krijgen. En wanneer de avond viel, was er de petroleumlamp. Onder dat schaarse licht werkte ze aan haar schoolopdrachten. Ook haar telefoongebruik was beperkt. Een lege batterij betekende soms wachten tot de volgende dag voordat ze haar telefoon weer kon gebruiken. Maar haar ambities reikten verder dan de omgeving waarin ze was opgegroeid.
Na haar middelbare schoolopleiding aan de scholengemeenschap SGT Tammanredjo zette Esmirelda de stap naar de Anton de Kom Universiteit van Suriname (AdeKUS), waar ze Sociologie studeerde. Die keuze betekende niet alleen dat ze haar vertrouwde omgeving achter zich moest laten, maar ook dat ze dagelijks met praktische en persoonlijke uitdagingen werd geconfronteerd. Vanuit Perika moest ze de lange afstand naar Paramaribo afleggen om haar colleges te volgen. Vroeg opstaan werd onderdeel van haar dagelijkse routine. De afstand, de beperkte voorzieningen in haar woonomgeving en de taalbarrière maakten haar studietijd niet eenvoudig. Toch was het niet alleen de fysieke afstand die haar op de proef stelde. Ook het gevoel anders te zijn dan anderen speelde een rol.
Tussen studenten die uit de stad kwamen, voelde Esmirelda zich soms minderwaardig. Zij kwam uit Perika, uit een omgeving waar niet dezelfde voorzieningen beschikbaar waren. Dat verschil voedde een minderwaardigheidscomplex waarmee ze lange tijd worstelde. Ook aan de universiteit kreeg ze niet altijd de aanmoediging waarop ze had gehoopt. Sommige opmerkingen van docenten en anderen deden haar twijfelen aan haar aanwezigheid op de universiteit. ‘Wat ben ik hier komen zoeken?’, vroeg ze zichzelf op momenten waarop de woorden van anderen haar aan het twijfelen brachten. Er waren docenten die haar motiveerden, maar ook mensen die zich afvroegen wat ze op de universiteit kwam doen. Zulke opmerkingen kwamen hard aan. Ze begonnen haar te laten twijfelen aan haar keuzes en aan haar eigen mogelijkheden. Ook haar afstudeertraject bracht de nodige frustraties met zich mee. Ze had weinig begeleiding en kreeg feedback dat haar thesis niet op wetenschappelijk niveau was geschreven, mede vanwege de taalbarrière. Dat moest ze telkens verwerken en omzetten in nieuwe moed om verder te gaan. Toch besloot ze niet op te geven. Ze wilde haar studie afronden, ondanks de twijfels, de kritiek en de momenten waarop ze zich afvroeg of ze het wel zou halen. Haar doorzettingsvermogen werd daarbij haar grootste kracht.
Een belangrijke inspiratiebron tijdens haar ontwikkeling was haar moeder. Esmirelda zag hoeveel moeite zij deed om haar schoolgeld te betalen. Die opofferingen waren voor haar een belangrijke motivatie om iets van haar leven te maken. Ze wilde haar moeder trots maken. Niet alleen door haar studie af te ronden, maar ook door haar karakter, haar keuzes en de manier waarop ze zich in het leven opstelde. In 2024 behaalde ze haar diploma Sociologie aan de Anton de Kom Universiteit van Suriname. Een mijlpaal die voor haar veel meer betekende dan het behalen van een academische titel. Het was ook een bevestiging dat de omstandigheden waarin ze was opgegroeid en de twijfels die anderen bij haar hadden gezaaid, niet bepalend hoefden te zijn voor haar toekomst. Maar haar ambities eindigen niet bij haar eigen prestaties.
Naast haar werk als dichter en het maken van motiverende video’s op TikTok onder de naam WOW Motivation, is Esmirelda de oprichter van WOW (Woman of Wisdom). Wat ooit begon als een klein kledingmerk met bedrukte T-shirts en soms mokken met de naam Woman of Wisdom, groeide uit tot een groter idee. Vandaag wil ze met WOW jonge vrouwen tussen 15 en 25 jaar begeleiden, motiveren en inspireren. Dat doet ze met persoonlijke begeleiding, seminars en motivatiedagen. Haar droom is om het initiatief in de toekomst uit te bouwen tot een stichting. Ze wil een voorbeeld zijn voor jonge vrouwen die aan zichzelf twijfelen, die het moeilijk hebben of die door omstandigheden het gevoel krijgen dat hun dromen buiten bereik liggen.
Dat ze anderen kan helpen, maakt haar trots. Soms bellen ouders haar met het verzoek om met hun dochters te praten, omdat die behoefte hebben aan begeleiding of motivatie. Op zulke momenten beseft ze dat haar eigen levensverhaal ook voor anderen betekenis kan hebben.
Als Esmirelda één boodschap uit haar levensverhaal wil meegeven, is het dat mensen ondanks uitdagingen niet moeten opgeven. Tegenslagen kunnen je vormen en je leren om sterker in het leven te staan. Een andere levensles die ze op een moeilijke manier heeft geleerd, is dat je mensen, zelfs vrienden, niet altijd blindelings kunt vertrouwen. Niet alles is zoals het op het eerste gezicht lijkt en teleurstellingen kunnen je leren om anders naar relaties te kijken. Toch wil ze vooral dat jonge vrouwen blijven geloven in zichzelf en hun mogelijkheden. Haar eigen verhaal begon in Perika, waar ze soms bij het licht van een petroleumlamp moest studeren. Ze kende het gevoel om tussen anderen te staan en te denken dat je minder bent. Ze weet hoe het voelt wanneer mensen vraagtekens plaatsen bij je ambities. Maar diezelfde jonge vrouw heeft haar universitaire studie afgerond en bouwt nu aan een initiatief waarmee ze anderen wil helpen hun eigenwaarde te ontdekken.
