Na een huwelijk dat begon toen ze zeventien was, stond Nancy Bijlhout-Wijnaldum voor een werkelijkheid waarop ze zich niet had voorbereid. Ze moest voor het eerst zelfstandig een woning huren, haar leven opnieuw organiseren en een toekomst opbouwen zonder de vertrouwde zekerheid van haar huwelijk. Het was een periode van verdriet en onzekerheid, maar ook het begin van een ontdekkingstocht naar zichzelf. De vrouw die jarenlang voor de klas stond, ontdekte dat ze meer kon dan lesgeven alleen. „Ik dacht: gaat het wel goed komen met me? Je bent jaren getrouwd en dan denk je: hoe verder?” Het is een vraag die veel mensen zich stellen wanneer een relatie eindigt, maar voor Nancy Wijnaldum-Bijlhout betekende ze meer dan alleen het afsluiten van een huwelijk. Ze moest opnieuw leren kijken naar haar leven, haar mogelijkheden en de toekomst die voor haar lag.
Nancy was zeventien toen ze een relatie kreeg met de vader van haar drie kinderen. Ze groeide op binnen die relatie, bouwde samen met hem een leven op en werd moeder van een dochter en een tweeling. Jarenlang was dat haar vertrouwde werkelijkheid. Maar een leven dat je samen opbouwt, kan op een moment een andere richting uitgaan. Toen haar huwelijk eindigde, moest Nancy niet alleen emotioneel een nieuwe weg vinden; ook praktisch veranderde er veel. Voor het eerst moest ze zelfstandig een woning huren. Een stap die voor de één vanzelfsprekend lijkt, maar voor iemand die jarenlang gewend is geweest het leven samen met een partner vorm te geven, een grote omschakeling kan zijn. „Het was wel een pittige stap hoor, om een huisje te huren. Dat was echt een uitdaging”, vertelt ze.
Zonder God had ik het niet gekundNancy Bijlhout-Wijnaldum
Achter die eenvoudige woorden zit de werkelijkheid van opnieuw beginnen. Een eigen woning betekent immers niet alleen een plek om te wonen. Het betekent ook verantwoordelijkheid dragen, je leven anders inrichten en leren omgaan met onzekerheden die je eerder misschien niet op dezelfde manier hebt gekend. Nancy vertelt dat ze ongeveer twee jaar met verdriet en depressieve gevoelens worstelde. Het was geen periode waarin alles vanzelf op zijn plaats viel. Ze moest door haar emoties heen en tegelijk verder met het leven dat op haar wachtte. Als moeder had ze bovendien niet alleen zichzelf om rekening mee te houden. Toch bleef ze zoeken naar een manier om vooruit te komen. Niet omdat alle moeilijkheden plotseling verdwenen, maar omdat ze besefte dat ze verder moest.
Wie ben je wanneer het leven dat je jarenlang kende verandert?
Voor Nancy werd dat een belangrijke vraag. Ze was jarenlang leerkracht geweest. Het onderwijs was een groot deel van haar identiteit, maar gaandeweg begon ze te ontdekken dat er ook andere kanten in haar schuilgingen. Mogelijkheden die misschien altijd al aanwezig waren, maar waarvoor ze eerder niet de ruimte had genomen. Haar geloof werd in die periode opnieuw een belangrijk houvast. Vanaf 2021 ging ze God nadrukkelijker zoeken. Ze vertelt dat ze kracht en vertrouwen putte uit haar geloof. Ook haar moeder was iemand bij wie ze haar verhaal kwijt kon. Later kreeg ze steun van haar huidige echtgenoot, Jerrel Bijlhout, die haar aanmoedigde om haar ondernemende kant verder te ontwikkelen. Maar Nancy schrijft haar verandering niet uitsluitend toe aan de mensen om haar heen. Ze benadrukt dat steun belangrijk is, maar dat je uiteindelijk zelf de stap moet durven zetten. „Iemand kan je wat leren, maar het moet ook uit jezelf komen. En het zat in me. Al die dingen zaten in me. Want zolang je er niet mee bezig bent, weet je het niet.” Die woorden zeggen veel over de manier waarop ze naar haar ontwikkeling kijkt. Soms ontdek je pas wat je kunt wanneer omstandigheden je dwingen om anders te denken en te handelen. De noodzaak om opnieuw te beginnen kan je onzeker maken, maar kan je ook confronteren met kwaliteiten waarvan je het bestaan nog niet volledig kende.
Nancy werkte vanaf 1998 in het onderwijs. Bijna drie decennia stond ze voor de klas en droeg ze verantwoordelijkheid voor de ontwikkeling van kinderen. Vooral na de coronaperiode begon ze echter anders naar haar werk te kijken. Ze merkte dat de toenemende administratieve verplichtingen haar steeds meer bezighielden, terwijl zij juist tijd en aandacht wilde besteden aan wat leerlingen werkelijk nodig hadden. „Het ministerie stuurt zijn dingen, maar wij staan hier. Ik sta voor die klas. Ik weet wat die kinderen nodig hebben.” Het was voor haar een botsing tussen de eisen van het systeem en haar eigen visie op goed onderwijs. Ze wilde niet dat het invullen van documenten en het afhandelen van verplichtingen de aandacht voor kinderen naar de achtergrond zouden verdringen. Nancy nam aanvankelijk verlof buiten bezwaar voor zes maanden. Dat werd verlengd tot een jaar. Uiteindelijk besloot ze het onderwijs definitief achter zich te laten. Dat betekende niet dat ze haar liefde voor kinderen verloor. Integendeel. Terwijl ze afstand nam van het traditionele klaslokaal, kreeg een andere kant van haar werk steeds meer vorm: haar ondernemerschap. Ze bouwde haar schoonheidssalon verder uit, waar ze onder meer pedicure, manicure en gezichtsbehandelingen aanbiedt. Daarmee sloeg ze een andere professionele weg in. Ze moest niet alleen haar diensten ontwikkelen, maar ook leren om haar eigen onderneming vorm te geven. Het was een nieuwe fase waarin ze haar mogelijkheden kon verkennen. De aanmoediging van Jerrel hielp haar om stappen te zetten, maar de keuze om het daadwerkelijk te doen, moest uiteindelijk van haarzelf komen. Dat maakt haar verhaal interessant: ze verruilde niet simpelweg de ene baan voor de andere. Ze leerde zichzelf opnieuw kennen en gaf andere talenten de ruimte.
Hoewel Nancy ervoor koos om het onderwijs te verlaten, merkte ze dat ze de kinderen miste. Haar betrokkenheid bij hun ontwikkeling was niet verdwenen. Die kreeg alleen een andere vorm. Via sociale media plaatste ze onder meer video’s waarin ze rekensommen uitlegde. Ouders begonnen haar te vragen of ze ook kinderen kon helpen die moeite hadden met rekenen. Wat aanvankelijk online zichtbaar was, groeide zo uit tot een nieuwe activiteit. In oktober begon ze met een kleine groep kinderen aan rekenbegeleiding. Inmiddels komen de leerlingen twee keer per week bij haar om extra ondersteuning te krijgen. Het is een ontwikkeling die laat zien dat afscheid nemen van een beroep niet hoeft te betekenen dat je ook afscheid neemt van wat je daarin het meest waardevol vond. Nancy heeft het formele onderwijs verlaten, maar haar wens om kinderen vooruit te helpen is gebleven. „De kinderen die ik hier krijg zijn allemaal mijn kinderen”, zegt ze. Die uitspraak past bij de manier waarop ze haar rol ziet. Het gaat haar niet alleen om sommen en antwoorden, maar ook om de kinderen die voor haar zitten en de ondersteuning die zij nodig hebben. Haar ervaring voor de klas neemt ze mee, terwijl ze tegelijk ruimte maakt voor een eigen aanpak. Zo is een deel van haar oude leven teruggekeerd in een nieuwe vorm. Niet omdat ze terug moest naar waar ze vandaan kwam, maar omdat ze ontdekte dat ze haar ervaring op een andere manier kon inzetten.
Naast haar salon en de begeleiding van kinderen houdt Nancy zich bezig met jongeren en activiteiten rond media. Ze vindt het mooi wanneer jongeren initiatieven nemen en positieve dingen organiseren. Ze wordt ook voor activiteiten uitgenodigd en zegt dat ze zelf eveneens van jongeren leert. Via haar betrokkenheid bij Bijlhoout Media en haar werk als uitvoerend producent bij I Write… is ze daarnaast betrokken bij de voorbereiding van filmdagen. Het zijn verschillende rollen, maar ze hebben iets gemeen: Nancy blijft mogelijkheden zoeken om actief te zijn, anderen te ondersteunen en zichzelf te ontwikkelen. Ze vertelt dat ze vooral rond haar veertigste, en in de periode rond COVID-19, meer kanten van zichzelf begon te ontdekken. Lange tijd was ze vooral de leerkracht en de moeder. Nu ziet ze dat er daarnaast ook een ondernemer, begeleider en organisator in haar schuilt. Dat betekent niet dat alles zonder tegenslagen verloopt. Haar weg kent onzekerheden en praktische uitdagingen. Maar ze laat zich daardoor niet zonder meer tegenhouden. Ze kijkt naar wat er wél mogelijk is en probeert van daaruit verder te bouwen. Wanneer ze terugkijkt op de stappen die ze heeft gezet, klinkt er dan ook trots door in haar stem. „Ik ben echt trots op mezelf van wat ik heb kunnen bereiken.” Het is geen uitspraak van iemand die beweert alles alleen te hebben gedaan. Nancy erkent juist de betekenis van mensen die haar hebben gesteund en aangemoedigd. Maar ze weet ook dat ze zelf de moed moest vinden om haar leven anders in te richten.
Voor Nancy staat haar persoonlijke ontwikkeling niet los van haar geloof. Ze gelooft dat de zegeningen die ze ontvangt, ook bedoeld zijn om met anderen te delen. Wanneer ze iemand kan helpen, wil ze dat doen. Ze vertelt over een kind dat iets nodig had en dat ze heeft geholpen. Het kind kwam vervolgens naar haar toe en omhelsde haar. Voor haar was dat een bijzonder moment. Niet vanwege de omvang van wat ze had gegeven, maar vanwege de betekenis die haar hulp voor dat kind had. Het past bij haar overtuiging dat vooruitkomen niet alleen draait om wat je zelf opbouwt. Het gaat ook om wat je voor een ander kunt betekenen. In haar werk met kinderen en jongeren probeert ze die gedachte in praktijk te brengen. Ook als moeder blijft ze nadenken over de verantwoordelijkheid die volwassenen dragen. Ze vindt het belangrijk dat ouders betrokken blijven bij hun kinderen en dat leerkrachten hun werk met liefde doen. Ouders, kinderen en leerkrachten moeten volgens haar samenwerken. De ontwikkeling van een kind is immers niet de verantwoordelijkheid van één persoon alleen. Haar boodschap aan jongeren is eveneens duidelijk: blijf niet stilstaan uit angst om te mislukken. Wie wil studeren, moet die kans aangrijpen. Wie wil ondernemen, moet proberen zijn of haar ideeën tot leven te brengen. „Wil je ondernemen? Ga ervoor. Wil je studeren? Ga ervoor.”
Nancy Bijlhout-Wijnaldum heeft niet één keer een nieuwe richting gekozen. Na het einde van haar huwelijk moest ze haar leven zelfstandig opnieuw organiseren. Vervolgens begon ze ook haar professionele toekomst anders vorm te geven. De vrouw die jarenlang haar plaats voor de klas kende, bouwde aan een onderneming en vond nieuwe manieren om haar ervaring en betrokkenheid in te zetten. Haar verhaal is daarmee niet uitsluitend dat van een gescheiden vrouw die op eigen benen leerde staan. Het is ook het verhaal van iemand die gaandeweg ontdekte dat haar identiteit niet beperkt hoefde te blijven tot de rollen die ze jarenlang had vervuld. Ze moest leren omgaan met onzekerheid, maar kreeg onderweg ook zicht op mogelijkheden die eerder minder aandacht hadden gekregen. Haar moeder, haar geloof en de steun van haar huidige echtgenoot maakten deel uit van die reis. De beslissingen die haar leven een andere richting gaven, moest ze echter zelf nemen.
Wanneer haar wordt gevraagd wat mensen vooral uit haar levensverhaal moeten meenemen, keert ze terug naar de basis waarop ze zelf vertrouwt. „Zonder Hem had ik het niet gekund.” Voor Nancy is God de rode draad door de moeilijke en de betere perioden van haar leven. Haar geloof geeft betekenis aan wat ze heeft doorgemaakt en aan wat ze nog hoopt op te bouwen. Misschien is dat wel de belangrijkste les uit haar verhaal: opnieuw beginnen betekent niet dat je precies weet hoe je verder moet. Soms begint het met een vraag, een moeilijke beslissing of de noodzaak om voor het eerst iets helemaal zelf te regelen. De antwoorden komen niet altijd meteen. Maar wie zichzelf de ruimte geeft om nieuwe stappen te zetten, kan onderweg ontdekken dat er meer mogelijkheden zijn dan aanvankelijk zichtbaar waren. Nancy moest opnieuw beginnen. En in dat proces ontdekte ze niet alleen hoe ze zelfstandig verder kon, maar ook hoeveel er nog in haar zat.
