• Portretten
• 27 oktober 2026

Toen voor Kaneesha Wiegel de bodem onder haar voeten wegzakte

Kaneesha Wiegel: van de rand van de afgrond naar een leven vol nieuwe plannen

Er was een periode in haar leven waarin Kaneesha Wiegel zichzelf bijna kwijtraakte. Ze wist even niet meer wie ze was, wat ze wilde en vooral welke kant ze op moest. Wat begon als een moeilijke fase, dreigde uit te groeien tot iets met veel grotere gevolgen. Ze kwam gevaarlijk dicht bij een beslissing die haar in aanraking had kunnen brengen met de autoriteiten en die niet alleen haar eigen leven, maar ook dat van mensen om haar heen diep zou hebben geraakt. Ze vertelt er rustig over. Zonder drama, zonder zichzelf tot slachtoffer te maken. Maar aan haar woorden is te merken dat ze die periode nog altijd serieus neemt. “Het was heel ernstig,” zegt ze. “Ik had mezelf heel goed in de problemen kunnen werken als ik was doorgegaan met waarmee ik bezig was.” Het was haar zusje dat in die periode een belangrijke rol speelde. Met haar kon ze praten, haar gedachten ordenen en, als het nodig was, gewoon huilen. Kaneesha heeft niet veel mensen die ze echt dichtbij laat komen. Maar de mensen die ze toelaat, zijn voor haar geen toevallige kennissen. Het zijn mensen op wie ze kan bouwen. Misschien is dat ook waarom familie zo’n belangrijke plaats inneemt in haar leven.

Niemand is foutloos. En misschien is het belangrijkste niet dat we elkaar op iedere fout vastpinnen, maar dat we leren om elkaar menselijk te behandelenKaneesha Wiegel:

“Ik ben echt de moeder van de familie,” zegt ze lachend. Ook binnen haar vriendenkring is ze vaak degene die luistert, opvangt en probeert te helpen. Maar juist in die moeilijke periode ontdekte ze dat ook zij niet alles alleen hoeft te dragen. Sindsdien heeft ze zichzelf één ding beloofd: nooit meer zover komen.

Van een grote truck naar een groter levensverhaal

Wie Kaneesha vandaag ziet op sociale media, met haar scherpe opmerkingen, humor en serieuze boodschappen die op een luchtige manier worden gebracht, zou misschien niet meteen vermoeden dat ze ooit achter het stuur van enorm zwaar materieel zat. Toch deed ze het. Ze was begin twintig toen ze in het binnenland terechtkwam en werd gevraagd om trucks te besturen. Het idee kwam niet van haarzelf. Sterker nog: haar eerste reactie was een duidelijke nee. “Ik heb geen truckrijbewijs.” Dat bleek geen probleem te zijn. Voor het materieel waarmee zij zou werken, was een normaal rijbewijs voldoende. Toch moest Kaneesha eerst nog een veel grotere drempel overwinnen: haar eigen angst. Toen ze voor het eerst die enorme trucks zag rijden, schudde de grond onder haar voeten. “Dat ding is zo groot als een gebouw.  Ze wilde absoluut niet. Maar degene die haar had gevraagd, gaf niet zomaar op. Twee tot drie weken lang werd op haar ingepraat. Uiteindelijk zei ze ja. Achteraf bleek die beslissing één van de leukste dingen die ze in haar leven heeft gedaan. Het werk was zwaar en uitdagend, vooral tijdens de avondshifts. Maar juist daarin vond ze voldoening. Ze werkte enkele jaren in het binnenland en reed ongeveer twee jaar met de trucks. Zou ze het opnieuw doen? Misschien. Maar niet meer als vaste baan. Daarvoor heeft ze inmiddels te veel opgebouwd.

Een vrouw van veel kanten

Kaneesha is 33 en heeft in haar leven al verschillende werelden gezien. Ze werkte in administratieve functies, gaf trainingen, werkte in het binnenland en deed callcenterwerk. Met dat laatste begon ze rond 2014. In totaal heeft ze inmiddels ongeveer twaalf jaar ervaring in de callcenterwereld, niet aaneengesloten. Ze werkte bij een bedrijf op de luchthaven, totdat COVID-19 roet in het eten gooide en het luchtruim werd gesloten. Later werkte ze vanuit het buitenland opnieuw in callcenters. Sinds vorig jaar is ze terug in Suriname. En sindsdien lijkt ze zichzelf steeds meer ruimte te geven om te doen wat ze leuk vindt. Ze coacht mensen. Eerst individueel, later kwamen daar ook koppels bij. Niet alleen liefdespartners, maar ook ouders en kinderen, broers en zussen, vrienden of andere mensen die hun onderlinge band willen versterken. Daarnaast doet ze promotiewerk, organiseert en host ze evenementen en heeft ze zich ook gewaagd aan MC-werk. Niet meteen iets waar haar hart volledig ligt, maar ze probeerde het wel. Ze is bovendien bezig met een eigen business waarbij ze producten uit het buitenland haalt en heeft plannen om producties te maken en meer op televisie te doen. Het is alsof Kaneesha na verschillende omwegen steeds dichter bij zichzelf komt.

De vrouw achter de TikTok-video’s

Op sociale media kent een groeiend publiek haar vooral van haar TikTok-video’s. Ze brengt serieuze boodschappen, maar doet dat op een manier die mensen aan het lachen kan maken. Het begon rond 2021 of 2022 met een eenvoudige video. Ze had geen idee dat die zou aanslaan. De video ging viraal. Aanvankelijk waren haar onderwerpen vooral luchtig. Maar naarmate ze beter begreep wat haar publiek raakte, veranderde er iets. De humor bleef, maar de onderwerpen werden serieuzer. Inspiratie haalt ze overal vandaan. Soms uit haar eigen leven. Soms uit wat ze ziet gebeuren. En regelmatig uit verhalen die mensen haar zelf toesturen. Ze weet inmiddels iets van haar publiek. “Als je heel serieus bepaalde topics bespreekt, verlies je je kroon. Heel snel.” Dus verpakt ze haar boodschap op haar eigen manier. Niet omdat ze iemand speelt. Maar juist omdat dit is wie ze is. De vrouw die je op TikTok ziet, is volgens haar dezelfde Kaneesha die je in het dagelijks leven tegenkomt. Ze wil mensen laten lachen, maar ook laten nadenken. Ze wil luisteren. Ze wil mensen een veilige plek geven om te praten. En misschien is dat wel de rode draad door haar verschillende bezigheden: mensen.

‘Je kunt niet meer van iemand houden dan van jezelf’

Kaneesha heeft in haar leven geleerd dat liefde voor anderen niet betekent dat je jezelf moet verliezen. Integendeel. Voor haar begint alles bij zelfliefde. Je bent uiteindelijk de enige persoon die permanent in je eigen leven aanwezig is. Mensen komen en gaan. Relaties veranderen. Vriendschappen kunnen eindigen. Maar jezelf neem je overal mee naartoe.  Daarom moet je jezelf leren respecteren, zegt ze. Positief over jezelf praten. Grenzen kennen. Discipline hebben. Ook wanneer het gaat om genieten. Werk, alcohol, gokken, uitgaan of wat dan ook: niets is volgens haar goed als je de controle over jezelf verliest. “Ga niet verder dan jouw limiet.” Het klinkt eenvoudig, maar haar woorden komen duidelijk ergens vandaan. Want Kaneesha weet hoe het voelt wanneer je jezelf dreigt kwijt te raken.

Kleine momenten zijn voor haar de grote momenten

Op de vraag naar het mooiste moment uit haar leven, heeft ze geen spectaculair antwoord. Geen grote prijs. Geen uitzonderlijke gebeurtenis. Ze denkt aan kleine momenten. Een avond met familie. Tijd met vrienden. Gewoon samen zijn. Kaneesha is sterk familiegericht. Ze heeft naar eigen zeggen weinig vrienden, maar juist daarom koestert ze de mensen die ze wel dichtbij heeft. Opvallend genoeg zijn de momenten die voor haar het meest betekenen vaak niet vastgelegd. Terwijl anderen op belangrijke momenten meteen beginnen te filmen, denkt zij daar vaak helemaal niet aan. De mooiste herinneringen zitten daarom niet in haar galerij. Ze zitten in haar hoofd.

Een jeugd tussen mensen

Kaneesha werd geboren in Zorg en Hoop en verhuisde rond haar achtste of negende naar Kasabaholo. Zorg en Hoop bleef echter een belangrijke herinnering. Een kinderrijke buurt. Familie om haar heen. Bekende gezichten. Buren die wisten wie je was en wie je ouders waren. Er was sociale controle, maar ook verbondenheid. Dat gevoel nam ze niet op dezelfde manier mee naar haar nieuwe omgeving. Haar familie was één van de eerste bewoners van het nieuwe project waar ze terechtkwam. De buurt moest nog groeien. Misschien verklaart het ook iets van haar karakter: Kaneesha zoekt geen grote kring. Ze zoekt mensen met wie er werkelijk een band is.

‘Laten we elkaar niet nog meer stress geven’

Aan het einde van het gesprek komt ze terug op iets wat haar zichtbaar bezighoudt: hoe mensen tegenwoordig met elkaar omgaan. Vooral op sociale media. Ze vindt het niet eerlijk wanneer een klein deel van een verhaal wordt uitvergroot en iemand vervolgens wordt afgeschreven, beledigd of publiekelijk door het slijk wordt gehaald. Mensen maken fouten, zegt ze. Niemand is foutloos. En misschien is het belangrijkste niet dat we elkaar op iedere fout vastpinnen, maar dat we leren om elkaar menselijk te behandelen. Want niemand weet wanneer hij zelf aan de andere kant komt te staan. “Als het jouw beurt is, zou je het ook niet prettig vinden dat men zo over je praat.” Haar boodschap is daarom eenvoudig: wees menselijk. De samenleving heeft volgens haar al genoeg zorgen. De economie brengt stress, mensen lopen rond met hun eigen problemen en iedereen draagt wel iets mee dat anderen niet zien. Waarom zouden we elkaar dan nog extra belasten? Misschien is een luisterend oor soms genoeg. Een glimlach. Een schouderklop. Een beetje begrip. En ergens tussen haar verhalen over enorme trucks, moeilijke levenskeuzes, familie, sociale media, coaching en nieuwe dromen, lijkt Kaneesha Wiegel vooral één ding te hebben geleerd: Je kunt vallen. Je kunt zelfs heel dicht bij de rand komen. Maar zolang je jezelf terugvindt, de juiste mensen om je heen hebt en leert om jezelf niet opnieuw kwijt te raken, kan er daarna nog heel veel beginnen.