• Portretten
• 27 oktober 2026

Naomi Hoever: de journalist die niet terugdeinst voor moeilijke vragen

Ze stelt vragen, zoekt door en wil weten wat er achter het nieuws schuilgaat. Al negentien jaar is Naomi Hoever actief in de journalistiek. Haar loopbaan bracht haar bij verschillende media, maar haar hart ligt vooral bij human-interestverhalen en achtergrondverhalen. Met De Snelle Pen bouwt ze aan een eigen platform, gedreven door de overtuiging dat verhalen niet verloren mogen gaan. Achter die journalist schuilt ook een vrouw die het leven niet altijd op haar eigen voorwaarden zag verlopen, maar bleef zoeken naar manieren om verder te bouwen.

Wie is Naomi Hoever, als je de journalistieke titels en functies even weglaat?

Ik ben iemand die graag schrijft en nieuwsgierig is naar wat er om haar heen gebeurt. Ik wil begrijpen waarom dingen gebeuren, wat mensen beweegt en wat er achter een verhaal zit. Schrijven is iets wat ik al vanaf de middelbare school graag deed. Ik was goed in opstellen en verslagen en wist dat ik iets met schrijven wilde doen. Wat begon als een interesse, groeide uit tot mijn beroep.

Maar ik ben natuurlijk meer dan mijn werk. Ik ben ook moeder en een mens met ervaringen, verantwoordelijkheden en momenten waarop ik opnieuw moet nadenken over hoe ik verder wil. Niet alles in het leven verloopt zoals je het voor ogen hebt. Ik probeer daarom te kijken naar wat ik nog kan doen en hoe ik verder kan bouwen, zonder te vergeten wat ik belangrijk vind.

Je bent inmiddels meer dan negentien jaar actief in de journalistiek. Waar begon het allemaal?

Mijn eerste stappen zette ik in 2007. Na een journalistieke training bij Times of Suriname kregen we na afronding de gelegenheid om bij de krant te beginnen. Dat was een belangrijke start. In 2008 schreef ik me in bij de AHKCO, waar ik journalistiek en communicatie studeerde.

Mijn loopbaan bracht me vervolgens bij verschillende media. In 2009 was ik verbonden aan de redactie van het tijdschrift Nieuwsgierig. In 2010 werkte ik bij Panorama, een actualiteitenprogramma. Ook deed ik ervaring op bij Sky Radio en TV. In 2011 begon ik aan een lange periode bij De Ware Tijd, waar ik elf jaar werkte, tot mijn vertrek.

In 2021 schreef ik voor Suriname Herald. Daarnaast was ik vier jaar als freelancer verbonden aan Parbode. Ook voor anderhalve maand mijn krachten gegeven bij Sun Web TV en ondersteun ik soms de presentatie van het Sunday Talk Show op Apintie. In 2017 nam ik namens De Ware Tijd deel aan een mediabezoek aan China.

Door de jaren heen heb ik de journalistiek vanuit verschillende invalshoeken leren kennen. Iedere werkplek en iedere opdracht bracht nieuwe ervaringen met zich mee. Toch bleef één ding hetzelfde: mijn nieuwsgierigheid naar mensen, gebeurtenissen en de verhalen daarachter.

Wat voor journalist ben je?

Ik heb moed, durf en lef, maar vooral ook nieuwsgierigheid. Ik heb een neus voor nieuws en ben niet iemand die gemakkelijk terugdeinst wanneer een onderwerp moeilijk ligt. Als journalist moet je vragen durven stellen, ook wanneer de antwoorden niet vanzelf komen of wanneer mensen liever niet over bepaalde zaken praten.

Mijn hart ligt vooral bij geschreven journalistiek, human-interestverhalen en achtergrondverhalen. Ik wil verder kijken dan de eerste informatie die beschikbaar is. Wie is de mens achter het nieuws? Wat heeft iemand meegemaakt? Waarom is een bepaalde situatie ontstaan? En wat betekent die gebeurtenis voor de betrokkenen?

Ik wil een verhaal zo vertellen dat de lezer zich een beeld kan vormen van de persoon en de omstandigheden. Het gaat niet alleen om opschrijven wat iemand zegt, maar ook om doorvragen, informatie onderzoeken en proberen te begrijpen wat er werkelijk speelt.

Dat betekent ook dat je soms risico’s neemt. Heb je meegemaakt dat je werk gevolgen voor jou had?

Ja. Ik heb meegemaakt toen ik nog voor de Ware Tijd werkte dat iemand die ik had geïnterviewd een klacht tegen mij indiende wegens smaad en laster. Ik moest mij daarvoor bij de politie verantwoorden. Ook kreeg ik na de publicatie van een artikel een dreigbrief van een artiest in mijn brievenbus.

Dat zijn geen prettige ervaringen. Je staat stil bij wat er is gebeurd en bij de mogelijke gevolgen van je werk. Maar zulke situaties betekenen voor mij niet dat je moet stoppen met het stellen van vragen. Je moet wel zorgvuldig blijven, informatie controleren en je bewust zijn van de verantwoordelijkheid die je draagt wanneer je iets publiceert.

Ik wil niet terugdeinzen voor nieuws. Tegelijkertijd vind ik dat journalistiek meer vraagt dan alleen durven. Je moet je werk kunnen onderbouwen, kritisch naar informatie kijken en verantwoordelijkheid nemen voor wat je naar buiten brengt. Moed en zorgvuldigheid moeten hand in hand gaan.

In 2020 kwam er een einde aan je periode bij De Ware Tijd. Wat betekende dat voor jou?

Dat was een enorme klap. De krant besloot  journalisten met ontslag te sturen, vanwege de financiële positie van het bedrijf toen, onder wie ik. Op dat moment was mijn kind net ziek geworden en had die situatie thuis veel impact. Ik moest nadenken over hoe ik mijn werk kon combineren met de zorg die nodig was.

Als journalist ben je gewend om achter verhalen aan te gaan, afspraken te maken en op pad te zijn. Wanneer je thuissituatie verandert, moet je ook je leven anders organiseren. Ik moest zoeken naar een manier om mijn journalistieke vaardigheden te blijven gebruiken, terwijl ik er tegelijkertijd voor mijn kind kon zijn.

Was dat de aanleiding om De Snelle Pen te beginnen?

Ja, dat speelde een belangrijke rol. Ik wilde vanuit huis kunnen werken en tegelijkertijd een inkomen proberen te verdienen met wat ik goed kon: schrijven, interviews afnemen en verhalen vertellen.

Ik wist dat ik human-interestverhalen en achtergrondverhalen kon maken. Ik wilde die vaardigheden gebruiken om iets voor mezelf op te bouwen. Zo ontstond De Snelle Pen in 2022. Het was geen kwestie van een onderneming beginnen en vervolgens ging alles vanzelf.

Toch heb ik nooit serieus overwogen om De Snelle Pen op te geven. Natuurlijk zijn er momenten waarop je twijfelt. Dat hoort erbij wanneer je iets opbouwt en de resultaten niet altijd overeenkomen met wat je voor ogen hebt. Maar twijfelen betekent voor mij niet dat ik moet stoppen.

In januari 2024 werd je leven opnieuw ingrijpend veranderd door een woningbrand. Hoe kijk je terug op die periode?

Bij de brand verloor ik mijn kind en al mijn bezittingen. Het is een gebeurtenis die mijn leven ingrijpend heeft veranderd en die deel uitmaakt van mijn persoonlijke verhaal. Toen ik mijn bezittingen kwijt was, wist ik dat ik ze niet terug zou krijgen. Ik wist dat wat ik niet kon veranderen, ik moest accepteren en verder gaan. Mijn aandacht ging naar wat ik opnieuw kon opbouwen en hoe ik stap voor stap verder kon. Dat betekent niet dat alles daarmee eenvoudig werd of dat verlies zomaar een plaats krijgt. Er zijn dingen die je niet kunt terugdraaien. Je moet op een bepaalde manier verder, ook wanneer het leven anders is geworden dan je had verwacht. Ik wil mijn leven en mijn werk niet uitsluitend laten bepalen door wat ik heb verloren. Het maakt deel uit van mijn verhaal, maar het vertelt niet alles over wie ik ben. Ik ben ook de journalist die wil schrijven, vragen wil stellen en iets wil opbouwen.

Heeft wat je hebt meegemaakt invloed op de manier waarop je naar mensen en hun verhalen kijkt?

Ik denk dat je als mens ervaringen meeneemt in alles wat je doet. Je leert dat je niet altijd weet wat er achter de voordeur van iemand gebeurt. Je ziet wat iemand doet of hoort wat iemand heeft gezegd, maar je kent niet automatisch het hele verhaal. Dat betekent niet dat je als journalist je kritische blik moet verliezen. Je moet feiten blijven controleren en mensen ter verantwoording kunnen roepen.  We kunnen allemaal fouten maken. Dat betekent niet dat je alles moet goedpraten. Het betekent wel dat je moet proberen het volledige verhaal te kennen voordat je een oordeel vormt. Juist daarom vind ik het belangrijk om door te vragen en mensen de gelegenheid te geven hun kant van het verhaal te vertellen.

Wat wil je met De Snelle Pen bereiken?

Ik wil een platform neerzetten dat bekendstaat om zijn kwaliteit, geloofwaardigheid en continuïteit. Ik geloof dat je eerst iets goeds moet neerzetten. Je moet werken aan vertrouwen, interessante interviews maken en verhalen publiceren die de moeite waard zijn om te lezen. Voor mij moet de focus liggen op kwaliteit. Het is belangrijk dat een onderneming ook inkomsten genereert, maar ik wil niet dat geld het uitgangspunt wordt van de journalistieke keuzes die ik maak. Ik geloof dat je met goed werk en geloofwaardigheid een stevige basis kunt opbouwen. De Snelle Pen moet meer zijn dan een plek waar berichten worden geplaatst. Ik wil ruimte bieden aan verhalen die verder gaan dan de dagelijkse nieuwsfeiten, aan mensen die iets te vertellen hebben en aan maatschappelijke onderwerpen die aandacht verdienen.

Je was van 2024 tot 2026 voorzitter van de Surinaamse Vereniging van Journalisten. Wat betekende die rol voor jou?

Het was een andere manier om betrokken te zijn bij het vak. Als journalist ben je vooral bezig met je eigen verhalen en publicaties. Als voorzitter kijk je ook naar de positie van journalisten en naar de ontwikkeling van de journalistiek als geheel. Ik vind het belangrijk dat journalisten hun werk onafhankelijk en verantwoordelijk kunnen doen. Zelfregulering, geloofwaardigheid en professionele verantwoordelijkheid zijn daarbij van belang. De journalistiek moet kritisch kunnen zijn en tegelijkertijd bereid zijn naar zichzelf te kijken. Ik zie het als een gezamenlijke verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat het vak zijn waarde voor de samenleving behoudt.

Wat zou je graag anders zien in de Surinaamse journalistiek?

Ik vind dat we meer moeten vastleggen. We moeten niet alleen berichten over wat vandaag is gebeurd, maar ook verhalen bewaren over mensen, gebeurtenissen en maatschappelijke ontwikkelingen. Wat vandaag gebeurt, is morgen geschiedenis. Er zijn zoveel mensen met ervaringen en verhalen die belangrijk kunnen zijn voor volgende generaties. Wanneer niemand de moeite neemt om die verhalen op te tekenen, kunnen ze verloren gaan. Daarom vind ik interviews en achtergrondverhalen zo belangrijk. Ze helpen ons om verder te kijken dan het moment waarop een gebeurtenis in het nieuws komt.

Ik zou graag zien dat we meer tijd en aandacht besteden aan de mensen achter de gebeurtenissen en aan de context waarin dingen plaatsvinden.

Hoe hoop je dat mensen jou later zullen herinneren?

Als iemand die geen blad voor de mond nam en recht voor haar raap was. Als een journalist die vragen durfde te stellen en niet wegliep wanneer een onderwerp moeilijk werd. Maar ik hoop ook dat mensen zullen zeggen dat ik het belangrijk vond om verhalen vast te leggen. Dat ik begreep dat mensen, gebeurtenissen en ervaringen het verdienen om gedocumenteerd te worden.

Ik wil niet alleen herinnerd worden aan de hand van de functies die ik heb bekleed of de media waarvoor ik heb gewerkt. Ik hoop dat mijn werk zelf iets achterlaat. Dat mensen verhalen kunnen terugvinden, er iets van kunnen leren of later beter kunnen begrijpen wat er in een bepaalde periode in Suriname speelde. Want uiteindelijk gaat het voor mij niet alleen om het nieuws van vandaag. Het gaat er ook om wat daarvan bewaard blijft.