“Iedereen ziet een glimlach, maar diep vanbinnen huil ik elke dag.” Met deze woorden doet de 30-jarige T H, die haar volledige naam uit angst voor stigmatisering niet wil delen, haar verhaal. Een interview dat raakt. Een verhaal van strijd, verlies, en eenzaamheid achter gesloten deuren.
T verloor enkele maanden geleden haar baan. Twee maanden zat ze zonder inkomsten, terwijl de rekeningen bleven binnenstromen. De huur, de autoaflossing – alles stapelde zich op. “Ik kon het gewoon niet meer bijbenen. Mijn spaarrekening was snel leeg. Ik sliep slecht, at nauwelijks, voelde me leeg en waardeloos.”
Ik voel me depressiefTH
Inmiddels heeft T een nieuwe baan, maar de schade is al aangericht. Haar schulden zijn opgelopen, vooral haar autoaflossing die inmiddels in ‘first’ staat. “Elke dag leefde ik met de angst dat mijn auto wordt afgepakt en het is gebeurd. Het is mijn enige manier om op werk te komen, maar ook een bron van inkomsten.”
De psychische tol die dit alles eist, is zwaar. “Ik voel me depressief. Ik probeer sterk te lijken, ik lach, ik ga naar werk, maar diep vanbinnen ben ik kapot. Ik heb momenten gehad dat ik dacht: misschien is het beter als ik er niet meer ben.”
T deelt haar verhaal in de hoop dat meer mensen beseffen dat financiële problemen niet alleen cijfers zijn op papier, maar ook wonden slaan in de geest. “Ik ben opzoek naar morele en financiële steun. Ik wil begrip. Want er zijn zoveel mensen zoals ik. Stil, vechtend, en onzichtbaar.” Ze hoopt dat haar situatie tijdelijk is. “Ik blijf vechten, elke dag opnieuw. Maar het is zwaar.
Heb jij zelf donkere gedachten of zit je in een moeilijke situatie? Zoek hulp. Praat met iemand. In Suriname kun je onder andere terecht bij het Psychiatrisch Centrum Suriname (PCS) of bel 123 voor een luisterend oor. Je staat er niet alleen voor.
