• Wan Tori
• 8 november 2026

‘Ik ben nu al trots op mezelf’: Julstra Meijerhoven-Spalburg koos na jaren van verwaarlozing opnieuw voor haar gezondheid

Jarenlang stond haar ondernemerschap op de eerste plaats. Terwijl haar bedrijf groeide, raakte haar gezondheid steeds verder op de achtergrond. Tot lichamelijke klachten haar dwongen stil te staan bij zichzelf. In januari 2026 besloot Julstra Meijerhoven-Spalburg (39) het roer om te gooien. Inmiddels heeft ze niet alleen een flinke verandering in haar lichaam doorgemaakt, maar ook geleerd dat succes en gezondheid hand in hand moeten gaan.

Voor Julstra Meijerhoven-Spalburg (39) was het jarenlang vanzelfsprekend: werken, ondernemen en doorgaan. Als huisvrouw van huis uit bouwde ze haar eigen ondernemingen op. Het ondernemerschap bracht haar succes, maar had ook een keerzijde. In de drukte van het ondernemen vergat ze één belangrijk persoon: zichzelf.  “Ik heb mijn ondernemerschap opgebouwd en het is me aardig gelukt. Maar nadat ik mijn ondernemerschap had opgebouwd, heb ik mijn gezondheid verwaarloosd”, vertelt ze openhartig. Bewegen, sporten en bewust met haar lichaam bezig zijn, verdwenen steeds meer naar de achtergrond. De aandacht ging naar klanten, projecten en inkomsten. Ze was vooral bezig met het uitbreiden van haar onderneming. Pas toen haar lichaam begon tegen te werken, besefte ze dat er iets moest veranderen. “Ik dacht dat het of mijn onderneming was, of mijn gezondheid. In mijn mind was het of-of. Ik vond het onrealistisch dat ik die twee dingen kon combineren. Maar ik heb moeten leren om ze samen te doen.”

Ik wil gewoon beter zijn dan gisteren. Hoe ik vandaag praat, wil ik morgen beter praten. Hoe ik vandaag denk, wil ik morgen beter denken. En dat geldt ook fysiek. Ik wil morgen beter trainen en er beter uitzienJulstra Meijerhoen-Spalburg

De pijn die haar wakker schudde

De lichamelijke klachten werden steeds moeilijker te negeren. Julstra kampte met hielspoor, waar ze naar eigen zeggen al sinds 2018 last van had, en kreeg ongeveer twee jaar geleden ook te maken met een hernia. Vooral de hielspoor beïnvloedde haar dagelijks leven. Lopen werd pijnlijk en zelfs sociale momenten konden een opgave worden. Waar anderen ontspannen genoten van een feestje of een bezoek, was zij vooral bezig met de vraag hoeveel ze nog moest lopen en hoe lang ze de pijn kon verdragen.

“Ik merkte dat ik geïrriteerd raakte wanneer klanten kwamen of wanneer we bezoek kregen. Ik wilde niet praten of babbelen, omdat mijn voeten zo’n pijn deden. Dan zat ik alleen maar te denken: hoever moet ik nog lopen?”

Ook haar zelfbeeld kreeg een klap. De vrouw die vroeger graag sportte en aandacht besteedde aan haar uiterlijk, herkende zichzelf steeds minder.

“Je wilt op den duur niet eens meer in de spiegel kijken. Heel veel kleren passen niet meer. Je gaat naar de winkel, ziet iets leuks en denkt dat je het gewoon kunt kopen en aantrekken. Maar dan merk je dat het niet lukt. Dat is niet fijn.”

Ze begon bovendien vaker thuis te blijven. Haar man en gezin gingen soms naar feestjes en andere activiteiten, maar zelf voelde ze zich niet prettig genoeg om mee te gaan.

“Dan komen zij ontspannen thuis en zit jij nog met je frustraties. Je voelt je niet lekker in je lichaam en dat beïnvloedt ook je sociale leven.”

Een arts uit Nederland legde haar aan de hand van afbeeldingen uit waarom een operatie aan haar hielspoor volgens zijn advies geen goede oplossing was. Een ingreep zou mogelijk andere complicaties aan haar voet kunnen veroorzaken. Gewichtsverlies werd haar daarom als een belangrijke stap aangeraden.

Dat gesprek zette haar aan het denken. Wilde ze blijven sukkelen met de pijn of daadwerkelijk iets aan haar gezondheid doen?

Een afspraak met zichzelf

In december 2025 nam Julstra een besluit. Het nieuwe jaar moest anders worden. Ze maakte met zichzelf de afspraak dat ze haar gezondheid niet langer zou verwaarlozen. In januari 2026 begon ze aan haar afvalreis. Ze koos bewust voor een aanpak waarbij ze niet voortdurend op de weegschaal stond. Het getal kon haar naar eigen zeggen demotiveren. In plaats daarvan keek ze naar haar kleding en vergeleek ze foto’s van vroeger met recentere beelden. “Ik hou niet van wegen. Ik vind foto’s naast elkaar de beste vergelijking. Soms verlies je vocht, soms vet, en wanneer je spieren opbouwt, kan het lijken alsof je niet bent afgevallen. Dus ik kijk liever naar mijn foto’s en mijn kleren.” Toch moest ze voor een medische verklaring op een bepaald moment wel op de weegschaal staan. In december woog ze naar eigen zeggen 120 kilogram. Bij een volgend doktersbezoek was dat 100 kilogram. Ze was toen al twintig kilogram kwijtgeraakt. Inmiddels vermoedt ze dat ze nog meer is afgevallen, maar hoeveel precies weet ze niet. Voor haar is het belangrijkste niet het getal, maar wat ze dagelijks merkt: minder lichamelijke klachten, meer bewegingsvrijheid en een prettiger gevoel in haar eigen lichaam.

Niet alles opgeven, maar leren combineren

Een van de grootste uitdagingen was het vinden van evenwicht tussen haar onderneming en haar gezondheid. Ze wilde haar werk niet opgeven, maar begreep tegelijkertijd dat ze niet op dezelfde voet kon doorgaan. “Als je bij een bedrijf werkt, heb je een baas, een secretaresse en verschillende mensen met verschillende functies. Maar wanneer je een eigen onderneming hebt, moet je alles zelf doen. En dan moet je ook nog tijd maken voor je gezondheid.” Ze ontdekte dat succes niet alleen draait om geld verdienen en klanten binnenhalen. Ook investeren in zichzelf hoort daarbij. Achteraf beseft ze dat ze tijdens de drukke ondernemingsjaren meer aandacht had kunnen besteden aan haar gezondheid. Ze had bijvoorbeeld thuis een kleine gym kunnen inrichten, met een loopband, gewichten en sportkleding. “Ik kreeg geld van projecten en dacht aan andere zaken. Ik had bijvoorbeeld een treadmill kunnen kopen, zodat ik thuis kon trainen. Maar ik dacht daar niet aan. Ik was alleen bezig met mijn onderneming.” Nu probeert ze haar dagen bewuster in te delen. Ze let op haar voeding, eet kleinere en bewust gekozen maaltijden en combineert dat met beweging. Fruit, voldoende water en maaltijden met veel groenten maken deel uit van haar dagelijkse routine. Het is niet altijd gemakkelijk, zeker niet in een omgeving waar lekker eten volop aanwezig is. “Je moet zelf die discipline opbouwen. Je moet het echt voor jezelf willen. Anders gaat het niet lukken.”

De stilte van mensen die vroeger opmerkingen maakten

Naast de lichamelijke verandering heeft Julstra ook een andere kant van haar afvalreis leren kennen: de reacties van mensen. Toen ze zwaarder werd, bleven opmerkingen niet uit. Klanten, familieleden en mensen die haar goed kenden, merkten op dat ze was aangekomen. Sommige opmerkingen ervoer ze als plagerijen die haar zelfvertrouwen aantastten. Opvallend genoeg ervaart ze nu het tegenovergestelde. Dezelfde mensen die vroeger opmerkingen maakten over haar gewicht, reageren nauwelijks op haar vooruitgang. “Juist die mensen die me plaagden dat ik dik was geworden, geven me nu geen complimenten. Als ik een before-and-afterfoto plaats, blijft het muisstil. Je hebt misschien een paar mensen die zeggen: ‘Ah, jamang!’ Maar verder hoor je weinig.” Of die mensen haar verandering niet geloven of misschien wachten tot ze weer aankomt, weet ze niet. Maar het heeft haar geleerd om minder waarde te hechten aan de mening van anderen. Ook op sociale media merkte ze dat niet iedereen haar nieuwe levensstijl toejuichte. Ze verloor naar eigen zeggen behoorlijk wat volgers tijdens haar afvalreis. Toch is ze niet van plan haar keuze daarvoor aan te passen. “Ik weet waarom ik voor mezelf heb gekozen. Ik weet wat ik wil bereiken. Je moet niet luisteren naar negatieve mensen. Je moet gewoon werken aan jezelf en het positieve eruit halen.”

Meer dan een verandering van lichaam

Wat Julstra misschien nog belangrijker vindt dan haar uiterlijke verandering, is wat er mentaal is veranderd. Ze omschrijft zichzelf als een gelukkiger, gezonder en scherper persoon. Ze ervaart meer plezier in kleine dingen en voelt zich vrijer om activiteiten te ondernemen zonder voortdurend rekening te moeten houden met pijn aan haar voeten. Waar ze vroeger soms geen zin had om met mensen te praten, kan ze nu weer ontspannen een gesprek voeren wanneer iemand langskomt. “Ik voel me goed. Ik werk prettiger. Als mensen komen, kan ik gewoon een babbeltje met ze maken. Ik heb geen pijn zoals vroeger. Je voelt je lekker.” Ze heeft bovendien ontdekt dat discipline niet alleen nodig is om gewicht te verliezen, maar ook om een andere manier van leven vol te houden. Haar motivatie haalt ze onder meer uit sociale media. Haar Facebook-, TikTok- en YouTube-feeds zijn inmiddels gevuld met vrouwen boven de veertig die actief bezig zijn met sport en gezondheid. Ze kijkt naar hen om te leren en inspiratie op te doen. “Wat je kijkt, ga je ook doen. Daarmee voed je je ziel. Ik volg die vrouwen niet om jaloers te zijn. Ik ben hun leerling. Zo leer ik en zo word ik beter.”

‘Ik ben nu al trots op mezelf’

Wanneer haar wordt gevraagd wanneer ze trots op zichzelf zal zijn, hoeft Julstra niet lang na te denken. Dat moment is volgens haar namelijk al aangebroken. Niet omdat ze haar einddoel heeft bereikt, maar omdat ze iets heeft gedaan waarvan ze vroeger dacht dat het onmogelijk was: haar ondernemerschap combineren met aandacht voor haar gezondheid. “Ik ben nu al trots op mezelf. Je hoeft niet eerst alles te bereiken wat je wilt voordat je trots kunt zijn. Je moet trots zijn op alle kleine stapjes. Die kleine stapjes helpen je uiteindelijk om je doel te bereiken.” Haar uiteindelijke doel is om deze levensstijl blijvend vol te houden en zichzelf steeds verder te verbeteren. “Ik wil gewoon beter zijn dan gisteren. Hoe ik vandaag praat, wil ik morgen beter praten. Hoe ik vandaag denk, wil ik morgen beter denken. En dat geldt ook fysiek. Ik wil morgen beter trainen en er beter uitzien.”

Haar boodschap aan andere vrouwen

Aan vrouwen die worstelen met hun gewicht, zelfbeeld of zelfvertrouwen wil Julstra vooral meegeven dat ze zich niet moeten laten tegenhouden door de omgeving. Ze weet uit ervaring dat mensen soms lacherig reageren wanneer iemand besluit gezonder te leven. Vooral wanneer die persoon begint te sporten en zijn gewoonten verandert. “Je moet goed doof zijn voor die opmerkingen. Jij moet weten waarom je het doet en wat je wilt bereiken. Laat niemand je demotiveren.” Ze benadrukt dat de weg niet gemakkelijk is. Er zullen momenten zijn waarop iemand geen motivatie heeft, lichamelijke ongemakken ervaart of het gevoel krijgt dat het niet lukt. Juist dan is het belangrijk om vast te houden aan de reden waarom de verandering is begonnen. “Je moet een waarom hebben. Waarom ben je gestart? Die reden moet ervoor zorgen dat je, ondanks alles, doorgaat.” Haar laatste advies klinkt eenvoudig, maar vraagt volgens haar veel zelfdiscipline: wees niet alleen bezig met de persoon die je vandaag bent, maar verheug je ook op de persoon die je kunt worden. “Je moet je verheugen op de persoon die je in de toekomst zult worden. Dat moet je motiveren om door te gaan.” Voor Julstra is haar afvalreis dan ook veel meer dan het verliezen van kilo’s. Het is een persoonlijke overwinning op oude gewoonten, twijfels en beperkingen. Ze heeft geleerd dat ondernemen belangrijk kan zijn, maar dat geen enkel zakelijk succes opweegt tegen een gezondheid die je onderweg verliest.

De Snelle Pen | Nieuws met sfeer