Een naam kan soms genoeg zijn om iemand op het verkeerde spoor te zetten. Dat merkt Armand A. Snijders al bijna twintig jaar. Hij is niet de journalist die regelmatig analyses en columns schrijft. Toch krijgt hij volgens eigen zeggen telefoontjes van mensen die boos zijn over publicaties waarmee hij niets te maken heeft. Ook officiële documenten hebben in het verleden hun weg naar zijn woning gevonden, terwijl ze voor zijn naamgenoot bestemd waren.
Een vrouw belde Snijders en sprak hem aan op een publicatie van journalist Armand Snijders in de Ware Tijd. Aan haar reactie merkte hij dat zij ervan uitging dat ze de journalist aan de lijn had. “Ik heb haar gezegd: u spreekt niet met die journalist. Ik heb niets hiermee te maken.” Toen Snijders vroeg hoe zij aan zijn telefoonnummer was gekomen, kreeg hij volgens zijn relaas te horen dat het nummer via de Ware Tijd was verstrekt. Of dat daadwerkelijk zo is, kan hij niet bevestigen. Wat hem wel dwarszit, is dat zijn privégegevens opnieuw bij een zaak terechtkwamen waarmee hij niets te maken heeft.
Volgens Snijders gaat de verwarring terug tot ongeveer 2003 of 2004. Hij kreeg toen een document dat voor zijn naamgenoot bedoeld bleek te zijn. Hij wist wie de andere Armand Snijders was en besloot het document zelf bij hem af te leveren. Later volgden volgens hem meerdere situaties met deurwaardersexploten. Een daarvan werd bij zijn woning afgegeven. Nadat hij had uitgelegd dat de geadresseerde daar niet woonde, bracht hij het exploot terug naar het kantoor dat de zaak behandelde. De volgende dag lag er volgens hem opnieuw een exploot bij zijn woning. “U ziet toch wie hier woont?” was zijn reactie toen hij opnieuw uitleg moest geven.
Hij voegt bewust een tweede voorletter toe. De twee mannen dragen dezelfde naam, maar hebben verschillende achtergronden. Om verwarring te voorkomen gebruikt Snijders al geruime tijd zijn tweede voorletter: Armand A. Snijders. Zijn naamgenoot is journalist en woont volgens Snijders sinds de jaren negentig in Suriname. Hijzelf is in Suriname geboren en heeft zijn loopbaan opgebouwd binnen de overheid, het onderwijs en de consultancy. Dat zijn naamgenoot journalist is, ontdekte hij naar eigen zeggen al vroeg. Collega’s vroegen hem ooit of hij journalist was geworden nadat zij een artikel met de naam Armand Snijders hadden gezien.
“Ik zei: nee, nee, nee.”
Hij wist toen al dat het om zijn naamgenoot ging. Hij herinnert zich ook een artikel uit het begin van de jaren negentig waarin over de komst van de journalist naar Suriname werd geschreven. Voor Snijders is het probleem inmiddels meer dan een verkeerd bezorgd document. Hij zegt dat mensen hem kunnen aanspreken op teksten en standpunten die niet van hem afkomstig zijn.
En telkens moet hij opnieuw uitleggen: ik ben niet die journalist. Armand A. Snijders was onder meer onderdirecteur bij het ministerie van Arbeid en directeur van de Academie voor Hoger Kunst- en Cultuuronderwijs (AHKCO). De andere Armand Snijders is journalist en columnist. Hij was hoofdredacteur van Parbode en later hoofdredacteur van de Ware Tijd. Tegenwoordig schrijft hij als freelancer en columnist voor de krant. Twee mannen. Twee loopbanen. Eén naam. En juist dat laatste zorgt volgens Armand A. Snijders al bijna twintig jaar voor problemen.
