Hij werd uitgelachen toen hij voor het eerst op de hoogspringmat verscheen. Er werd hem verteld dat hij nooit de top zou halen. Later volgden niet alleen medailles en nationale titels, maar volgens hem ook teleurstellingen door vermeend favoritisme en discriminatie binnen de atletiekbond. Blessures, financiële uitdagingen en het gebrek aan ondersteuning maakten zijn weg naar de top er niet makkelijker op. Toch bleef Tichani Sake doorgaan. Met een persoonlijk record van 2,05 meter, meerdere internationale deelnames en een onwankelbaar geloof in zijn droom, blijft de hoogspringer vechten voor een plek tussen de wereldtop én voor een eerlijkere toekomst voor de Surinaamse atletiek.
Sport zat er al vroeg in bij Tichani. Op zijn achtste deed hij mee aan schoolsportwedstrijden toen hij in de derde klas van de lagere school zat. Op zijn twaalfde sloot hij zich aan bij voetbalvereniging Voorwaarts, maar na een jaar ontdekte hij dat voetbal niet zijn sport was. Daarna probeerde hij ook nog een andere voetbalclub, maar ook daar voelde hij zich niet thuis.
Vervolgens stapte hij over naar volleybal.
Ze erkenden uiteindelijk wel dat het record was geëvenaard, maar ik werd geen recordhouder.Tichani Sake
Daar bleek hij al snel talent te hebben en groeide hij uit tot een van de uitblinkers. Toch bleef één sport aan hem trekken: atletiek. “Eigenlijk wilde ik altijd al atletiek doen,” vertelt hij. Op zijn vijftiende, bijna zestien jaar oud, meldde hij zich aan bij Sosis om informatie in te winnen. Een dag later mocht hij al een test afleggen en schreef hij zich in bij AVV Marwina, waar hij onder begeleiding kwam van trainer Lazaro Calderon. Zijn eerste onderdelen waren hoogspringen en hink-stap-springen. In het begin werd hij uitgelachen. Mensen zeiden dat hij nooit de top zou bereiken. Zelfs sommige trainers geloofden niet in hem.
“Ik dacht soms dat het nooit zou ophouden. Maar mijn trainer zei tegen mij: ‘Maak je niet druk. Er komt een dag dat dezelfde mensen voor jou zullen applaudisseren.'” Die woorden bleven hem motiveren. Na drie tot vier maanden trainen deed hij tijdens een trainingskamp in Brokopondo zijn eerste officiële wedstrijd. Tot ieders verbazing sprong hij direct 1,60 meter.
“Vanaf dat moment heb ik nooit meer achterom gekeken.” Hij combineerde zijn trainingen altijd met school en later met werk. Zijn prestaties bleven zich ontwikkelen. In 2017 behaalde hij een tweede plaats. Vanaf 2018 werd hij nationaal kampioen hoogspringen en sprong hij 2,05 meter. Toch verliep niet alles eerlijk. Volgens Sake werd zijn sprong van 2,05 meter door het toenmalige bestuur niet als nationaal record erkend, terwijl dezelfde hoogte wel internationaal werd doorgestuurd. Zijn eerdere sprong van 2,03 meter had al het oude record geëvenaard. “Ze erkenden uiteindelijk wel dat het record was geëvenaard, maar ik werd geen recordhouder.”
Internationaal vertegenwoordigde hij Suriname bij onder meer de Carifta Games, waar hij als achtste eindigde. Ook nam hij deel aan de Zuid-Amerikaanse Spelen in Brazilië en meerdere wedstrijden in de Guyana’s, waar hij vaak tot de beste springers behoorde. Na een wedstrijd bleek uit onderzoek dat hij een botfractuur had opgelopen. Door de verplichte rust verloor hij zijn vorm, maar hij vocht zich terug en werd opnieuw nationaal kampioen. Later vertegenwoordigde hij Suriname ook tijdens de South American Games (Pana Games) in Colombia. Daar sprong hij 1,95 meter en eindigde hij als vijfde.
Je traint hard, maar je weet nooit of je wordt meegenomen naar buitenlandse wedstrijden. Soms gaan atleten mee die niet eens aan de limiet voldoen.Tichani Sake
Naast de sport ervaart hij ook de minder mooie kant van de atletiek. Volgens hem was er jarenlang sprake van vriendjespolitiek en ongelijke behandeling. “Je traint hard, maar je weet nooit of je wordt meegenomen naar buitenlandse wedstrijden. Soms gaan atleten mee die niet eens aan de limiet voldoen.” Hij vertelt dat hij zelfs een keer gekwalificeerd was voor een internationale wedstrijd, maar dat een verkeerde limiet door de bond was gepubliceerd. Hij schreef hierover een brief aan de atletiekbond en de atletencommissie. “Dit soort dingen zorgt ervoor dat atleten stoppen.”
Ze trainen jarenlang hard, maar voelen zich niet gezien of gewaardeerd. Dat breekt je motivatie.” Hij zegt zelfs dat sommige atleten zich gediscrimineerd voelen. “Er wordt letterlijk gediscrimineerd. Niet iedereen krijgt dezelfde kansen.” Ondanks alles heeft hij nog steeds vertrouwen in de toekomst. Onlangs is een nieuw bestuur gekozen bij de atletiekbond. “Ik hoop echt dat er nu verandering komt. Ik wil blijven trainen en Suriname blijven vertegenwoordigen. Ik hoop dat er meer eerlijkheid komt en dat prestaties weer centraal staan.” Volgens hem verdienen atleten ook meer ondersteuning vanuit het bedrijfsleven. “Atletiek is een dure sport als je alles uit eigen zak moet betalen. Sponsoring kan een groot verschil maken.
“Ik hoop dat ik voor het einde van dit jaar een sponsor heb. Ik heb mijn top nog niet bereikt.” Zijn ultieme droom is duidelijk. “Ik wil ooit tot de twintig beste hoogspringers van de wereld behoren.” Naast zijn sportcarrière bouwt hij ook aan zijn toekomst. Hij heeft zijn studie Hospitality nog niet afgerond; voor zijn bachelor moet hij nog één jaar volgen. Daarnaast werkt hij als contractor voor een buitenlandse organisatie en is hij onlangs samen met zijn vrouw een eigen onderneming gestart. Aan jonge sporters wil hij één boodschap meegeven: “Het maakt niet uit hoeveel obstakels je tegenkomt of hoe ver je nog moet groeien. Hard werken wordt uiteindelijk beloond. Blijf jezelf ontwikkelen, niet alleen in de sport, maar ook op school en in je carrière. Geef nooit op en laat niemand je ontmoedigen om je dromen na te jagen.”
