Terwijl zich in de politieke arena en binnen delen van de rijke elite van Paramaribo een felle machtsstrijd afspeelt, voltrekt zich in het Surinaamse binnenland een zorgwekkend drama. De controle over delen van het nationale grondgebied lijkt steeds verder onder druk te komen staan.
Buitenlandse concessiehouders bewaken hun gebieden naar verluidt met zwaar materieel en wapens om illegale goudzoekers, ook wel porknokkers genoemd, te weren. Het binnenland dreigt hierdoor steeds meer te veranderen in een gebied waar economische belangen botsen met mensenrechten, milieubescherming en de handhaving van nationale wetgeving.
De gevolgen van ongecontroleerde goudwinning zijn ingrijpend. Grote delen van het regenwoud worden aangetast, ecosystemen raken beschadigd en de gezondheid van inheemse en tribale gemeenschappen komt onder druk te staan. Het gebruik van kwik bij goudwinning vormt een ernstig risico voor de biodiversiteit, de voedselketen en de kwaliteit van het water waarvan veel binnenlandbewoners afhankelijk zijn. Deze situatie roept ook vragen op over de naleving van internationale afspraken, waaronder het Minamata-verdrag dat gericht is op het beperken van het gebruik en de uitstoot van kwik. Daarmee rijst een fundamentele vraag: is Suriname internationaal nog geloofwaardig als het gaat om klimaat en carbon credits?
Suriname presenteert zich op internationale podia graag als een van de weinige koolstof negatieve landen ter wereld. Dat imago biedt mogelijkheden om inkomsten te genereren via koolstofkredieten en internationale klimaatfinanciering. Maar die positie vraagt ook om geloofwaardig beleid op het gebied van bosbehoud en milieubescherming. Hoe kan Suriname aanspraak maken op compensatie voor het beschermen van zijn bossen, terwijl tegelijkertijd delen van het binnenland worden geconfronteerd met ontbossing, vervuiling en illegale mijnbouw? De tegenstelling tussen de groene ambities en de realiteit in het binnenland wordt steeds zichtbaarder. De schade aan het ecosysteem heeft niet alleen gevolgen voor de natuur, maar ook voor gemeenschappen die voor hun dagelijks bestaan afhankelijk zijn van rivieren, visvangst en jacht. De binnenlandbewoners dragen hierdoor een zware last van activiteiten waar zij vaak weinig invloed op hebben. Hun gezondheid en leefomgeving mogen niet het slachtoffer worden van economische belangen op korte termijn.
De Surinaamse staat heeft de verantwoordelijkheid om de regie te behouden, de wet te handhaven en de bescherming van mens en milieu centraal te stellen. Besturen betekent vooruitzien. Als er geen structurele maatregelen worden genomen tegen illegale goudwinning, vervuiling en de aantasting van het bos, dreigt Suriname niet alleen ecologische schade op te lopen, maar ook internationale geloofwaardigheid te verliezen. Het roer moet om voordat delen van het binnenland onherstelbaar worden aangetast.
Redactienoot voor ingezonden stukken:
De redactie van De Snelle Pen biedt ruimte aan ingezonden stukken om diversiteit aan meningen en perspectieven te stimuleren. Ingezonden opinies vertegenwoordigen de visie van de auteur en niet noodzakelijk die van de redactie. De redactie behoudt zich het recht voor om bijdragen te redigeren op taal, lengte en duidelijkheid, zonder de essentie van het betoog aan te passen. Anonieme inzendingen worden niet geplaatst. Bij voorkeur ontvangen wij stukken van maximaal 600 woorden.
