• Algemeen
• 25 oktober 2025

“Zes jaar zonder gerechtigheid”- De pijn van moeder Audrey Prieka herleeft na nieuwe drive-by shooting

De kogelregen die gistermiddag weer door de straten van Paramaribo klonk, heeft niet alleen het land geschokt, maar ook opnieuw een wond opengereten die nooit echt is geheeld. Voor Audrey Prieka moeder van de, op 5 mei  2019, doodgeschoten Cadisha Prieka (17), kwamen alle herinneringen in één klap terug. “Ik heb tot nu toe geen gerechtigheid gevonden. Is het omdat ik tot een bepaalde sociale klasse behoor? Waarom wordt de ene zaak zo snel opgepakt, en ik wacht al zes jaar op een antwoord?,” vraagt Audrey zich in een interview met De Snelle Pen af.

De nacht die haar leven veranderde

Het was een gewone avond. Cadisha was met twee vriendinnen in de Shellshop van On The Run. Ze lachten, haalden iets te drinken, niets wees erop dat dit haar laatste avond zou zijn. Volgens haar moeder werd ze buiten door een man geroepen, iemand die in een pick-up zat. Wat begon als een kort praatje eindigde in een tragedie: een kogel trof Cadisha in haar hart.

Soms denk ik gewoon aan haar. Op 12 december zou Cadisha jarig zijn geweestAudrey Prieka

“Het schot was niet voor haar bedoeld, maar voor die man, Dennis ‘Danny’ Groenvelt. Mijn kind stond toevallig daar… op de verkeerde plek, op het verkeerde moment,” zegt Audrey zacht. Sinds die avond leeft ze met vragen waarop niemand ooit antwoord gaf.

 Zes jaar stilte

Audrey vertelt dat ze sinds de dood van haar dochter niets meer heeft vernomen van de recherche. “Ik heb de telefoon van mijn kind nooit meer teruggekregen. Alleen haar kleren en een bruine tas. Dat is alles wat me rest.” Na het incident kwam de Cold Case Unit uit Nederland naar Suriname om met de familie te praten, omdat Danny een Surinaamse Nederlander was. Er werd toen beloofd dat de zaak verder zou worden onderzocht. Maar daarna?
Stilte. “Ik kreeg te horen dat ik vergoed zou worden, maar ik heb niets meer gehoord. Geen belletje, geen brief, niets.”

 Waar zijn de camerabeelden?

Een van de grootste frustraties van de moeder blijft de Shellshop zelf. “Waarom zijn de camerabeelden nooit vrijgegeven? Als ze die hadden bekeken, zouden ze zien wat er precies is gebeurd en dat me dochter naar de shell shop liep.” De vriendinnen van Cadisha bevestigden later dat ze die man eerder die avond hadden gezien. Voor Audrey blijft het een raadsel of haar dochter hem kende.

“Soms denk ik gewoon aan haar”. Op 12 december zou Cadisha jarig zijn geweest.
Audrey zegt dat ze die dag elk jaar probeert stil te zijn, maar de leegte blijft. “Soms denk ik aan haar en dan komt alles terug. Ze was mijn tweede kind. Zes jaar later loop ik nog steeds rond met dezelfde vragen. Maar ik geloof dat de waarheid ooit naar buiten zal komen.”

De nieuwe drive-by shooting van gisteren heeft Audrey’s verdriet weer aangewakkerd.  “Ik noem het klassejustitie,” zegt ze resoluut. “Na zes jaar heb ik het recht dat te zeggen. Sommige mensen krijgen binnen dagen gerechtigheid, anderen wachten jaren. Wij wachten nog steeds.” Met tranen in haar ogen sluit ze af: “Ik heb het zo gelaten… maar ik blijf hopen. Op een dag komt alles uit.”