De lucht rond het crematorium hing zwaar van emotie. Familieleden stonden dicht bij elkaar, vrienden zochten steun bij elkaar en collega-muzikanten keken toe. In die stille, geladen sfeer werd afscheid genomen van Jefferson ‘Jeff’ Pocorni, de kaseko zanger die voor velen meer was dan alleen een artiest. Een van de meest indringende momenten van de dag was het symbolische afscheid van zijn microfoon – het voorwerp waarmee hij jarenlang zijn stem, zijn gevoel en zijn verhalen met het publiek deelde. Op de kist stond een microfoonhouder. Toen Jeffs oudste zoon, Brayen Pocorni, de microfoon daaruit nam en deze overhandigde aan zijn jongere broer Chivaro Rozenblad, werd het buiten het crematorium zaal muisstil. Het was een klein gebaar, maar met een grote lading. Zonder woorden werd duidelijk gemaakt dat Jeffs stem dan wel is verstomd, maar dat zijn muziek, zijn verhalen en zijn nalatenschap zullen blijven klinken.
Het afscheid kreeg extra gewicht doordat Jefferson ‘Jeff’ Pocorni onder staatseer werd gecremeerd. Als teken van respect werd de Surinaamse vlag ceremonieel overhandigd aan zijn levenspartner Cherol Winter. Ook de militairen brachten hem een eregroet met geweerschoten. Het waren momenten die de waardigheid van het afscheid onderstreepten en lieten zien hoeveel betekenis Jeff had voor zijn familie, zijn muziekwereld en het land. De plechtigheid stond volledig in het teken van geloof, liefde, muziek en dankbaarheid. Overal in de zaal waren mensen samengekomen om stil te staan bij het leven van de kasekozanger, die met zijn bijzondere stem en zijn muzikale talent diepe indruk heeft achtergelaten.
De dienst werd geleid door dominee Dwight Stoart, die met gebed en troostende woorden de aanwezigen door dit moeilijke moment heen leidde. Hij vroeg de familie en vrienden om het afscheid in Gods handen te leggen, nu zij afscheid moesten nemen van hun geliefde en van hun “muziekbroeder”. De Bijbeltekst “Laat af en weet dat Ik God ben” vormde een moment van bezinning. De woorden brachten rust in een ruimte waar verdriet voelbaar aanwezig was. Ze herinnerden de aanwezigen eraan dat afscheid nemen pijn doet, maar dat er in het geloof ook houvast en hoop te vinden is. Tijdens de dienst klonken verschillende geestelijke liederen. De samenzang gaf de plechtigheid een warme, bijna gedragen sfeer. Er waren momenten waarop de stilte zwaar voelde, maar ook momenten waarop herinneringen aan Jeff een glimlach opriepen tussen de tranen door.
Overleden zanger
Een van de meest aangrijpende momenten kwam toen dominee Dwight Stoart de afscheidswoorden van Jeffs levenspartner Cherol Winter voorlas. In haar woorden klonk de diepe liefde door die zij voor Jeff voelde. Ze keek terug op de periode waarin zij hem met toewijding en liefde verzorgde. Voor haar voelde dat nooit als een last, maar als een uiting van verbondenheid en dankbaarheid. Haar woorden maakten duidelijk hoe sterk hun band was, ook in de moeilijke dagen die achter hen lagen. Cherol haalde herinneringen op aan hun dagelijkse leven samen: de telefoontjes waarin Jeff vroeg wanneer zij thuiskwam, de ritten naar zijn optredens en de gewone, stille momenten die voor hen juist zo kostbaar waren. Door haar woorden kregen de aanwezigen een beeld van Jeff niet alleen als artiest, maar vooral als mens – als partner, als geliefde, als iemand die thuis gemist zal worden. Haar afscheidswoorden raakten zichtbaar veel mensen in de zaal. Familieleden en vrienden luisterden, terwijl de emotie soms duidelijk van hun gezichten af te lezen was.
Ook als artiest werd Jeff tijdens de dienst herdacht. Hij werd omschreven als een muzikant die met zijn hart sprak. Zijn muziek kwam voort uit het leven zelf: uit vreugde en verdriet, uit strijd en hoop, uit ervaringen die velen herkenden. Zijn stem had kracht. Hij zong niet alleen om gehoord te worden, maar om mensen te raken. Zijn liederen brachten verhalen tot leven. Voor velen was hij een stem van herkenning, iemand die gevoelens wist te verwoorden die anderen soms moeilijk onder woorden konden brengen. Voor zijn familie was Jeff echter nog zoveel meer. Hij was een geliefde partner, vader, opa, familielid en vriend. De liefde, wijsheid en herinneringen die hij achterlaat, zullen volgens hen blijven voortleven in de harten van de mensen die hem kenden en liefhadden.
Ook zijn kleindochter stond stil bij het verlies van haar opa. Haar woorden waren eenvoudig, maar kwamen recht uit het hart. Zij herinnerde zich vooral de liefdevolle momenten, de warmte en de manier waarop Jeff haar altijd wist te laten lachen. Juist in die kleine herinneringen werd duidelijk hoe groot zijn betekenis was binnen de familie. Niet alleen als muzikant, maar als man van het huis, als iemand die nabij was en een blijvende indruk achterliet.
De hele plechtigheid werd gedragen door muziek, gebed en herinneringen. Het was een afscheid dat paste bij het leven van Jefferson ‘Jeff’ Pocorni: warm, muzikaal, waardig en vol gevoel. Met de staatseer, de militaire eregroet en de symbolische overdracht van zijn microfoon werd hij begeleid naar zijn laatste rustplaats. Het waren beelden die nog lang zullen blijven hangen bij iedereen die erbij was. Hoewel zijn stem niet meer fysiek zal klinken, blijft zijn muziek voortleven. In de liederen die hij zong, in de verhalen die hij vertelde en in de herinneringen van zijn familie en publiek zal Jefferson ‘Jeff’ Pocorni
