Tussen de levendige straten van Paramaribo beweegt Lucien Blinker zich haast onopgemerkt – een man die de wereld in zich draagt. Zestig jaar is hij nu. Tijdens zijn militaire tijd besloot Blinker op een dag de stem van bevelhebber, Desi Bouterse, na te bootsen. Deze actie veroorzaakte paniek binnen de kazerne, wat resulteerde in zijn opsluiting voor een dag. Opmerkelijk genoeg wist Bouterse hem binnen diezelfde dag vrij te krijgen, mogelijk onder de indruk van Blinker’s talent en durf. Dit alles deelt Blinker in een interview met De Snellle Pen.
Lucien begon eenvoudig, door zijn vader en moeder na te doen. Maar al snel groeide zijn talent. Ronald Venetiaan, Desi Bouterse, Jaggernath Lachman, Paul Somohardjo – imiteert hij zuiver. In een land waar woorden macht hadden, kon een goede imitatie gevaarlijk zijn. Mensen benaderden hem, vroegen hem ‘even als Venetiaan’ te spreken om dingen gedaan te krijgen. Hij weigerde altijd. Zijn talent was om te laten lachen, niet om te manipuleren.
Mi no e tan na yuru osoLucien Blinker
Er waren tijden waarin zijn gave hem problemen bracht. Een bekende presentator vroeg hem ooit om Venetiaan aan te kondigen, maar achteraf werd zijn opname gemanipuleerd. Woorden werden verdraaid, krachtermen toegevoegd. Zijn reputatie liep een kras op; zijn vertrouwen kreeg een deuk. Wie hierachter zat, bleef altijd een mysterie. Twee bekende presentatoren werden opgepakt voor verhoor, maar niets kon ongedaan maken wat gebeurd was.
Lucien’s leven was er een van reizen en opnieuw beginnen: vijf jaar in het leger, negen jaar bij Buitenlandse Zaken, zes jaar bij BOG. Hij woonde negen jaar in Nederland, stond op het podium van TV6, imiteerde figuren als Lubbers en Van Gaal, en runde zijn eigen zaak ‘Saily’s Snacks, waar hij Kentucky verkocht in Amsterdam. Zijn kinderen verspreidden zich over Nederland, Cayenne en Suriname. Maar zijn hart bleef stevig geworteld in zijn geboorteland.
Hij rookt marihuana, ‘natuur’, zoals hij het noemt. Cocaïne? Nooit. “Mensen willen je een slechte naam geven,” zegt hij. Zijn huis brandde twee keer af door ongelukkige ongelukken met kaarsen, maar zelfs dat kon hem niet breken. “Wat God u geeft, kan niemand u ontnemen,” zegt hij met stille kracht. Hij woont op zijn eigen perceel. “Mi no e tan na yuru oso.”
Vrijheid is zijn kostbaarste bezit. Hij loopt graag door Paramaribo, ademt de stad in met elke stap. Zijn handen, zijn mond, zijn talent – dat is wat hij heeft. Dat is wat hij koestert. Hij vraagt niets, maar ontvangt soms giften van mensen die zijn kunst waarderen. Geen bedelaar, geen drifter, maar een artiest in hart en nieren.
Lucien Blinker, de man die stem gaf aan leiders, komieken en volkshelden, blijft lopen, blijft leven, blijft zichzelf. En elke dag opnieuw bewijst hij: zijn echte stem is onvervangbaar.
