In de muziekindustrie is het bijna vanzelfsprekend dat bandleden komen en gaan. Nieuwe gezichten verschijnen, anderen slaan een eigen weg in en soms valt een formatie na enkele jaren uiteen. Maar bij The Love Messengers van Dino ‘Damaru’ Canterburg is dat verhaal anders. Twintig jaar na de oprichting staat nog altijd dezelfde begeleidingsband achter de zanger. Geen enkel bandlid heeft de formatie verlaten. Zelfs na vijf à zes Europese tournees keerde de groep telkens voltallig terug naar Suriname. Een bijzonder verhaal over trouw en kameraadschap .
Twintig jaar samen muziek maken. Twintig jaar samen repeteren, optreden, reizen en ongetwijfeld ook meningsverschillen overbruggen. Voor Dino ‘Damaru’ Canterburg is het misschien wel een van de grootste prestaties van The Love Messengers: niet alleen dat de band twintig jaar bestaat, maar vooral dat de bezetting al die jaren ongewijzigd is gebleven. Waar bij veel muziekformaties de samenstelling door de jaren heen verandert, is dat bij de begeleidingsband van Damaru niet gebeurd. Dezelfde muzikanten die twintig jaar geleden met hem aan het avontuur begonnen, staan nog steeds achter dezelfde instrumenten. “Twintig jaar later zijn we nog altijd bij elkaar gebleven. Daar ben ik heel dankbaar voor”, vertelt Damaru in een interview met De Snelle Pen. Het klinkt bijna ongelooflijk in een wereld waarin muzikale samenwerkingen niet altijd standhouden. Want samen op een podium staan wanneer het publiek juicht, is één ding. Maar twintig jaar lang samen blijven, vraagt veel meer.
Het is niet alleen gezelligheid. Als mensen zo lang bij elkaar blijven, moet je er ballen voor hebbenDino Canterburg
Toen Damaru op negentienjarige leeftijd The Love Messengers oprichtte, had hij een duidelijke ambitie. Na zijn eerste tournee naar Nederland, die hij zonder eigen begeleidingsband maakte, wist hij wat hij wilde: voortaan met zijn eigen muzikanten het podium op. Daarvoor was hij actief bij de formatie New Jack Boys. Maar hij wilde zijn muzikale mogelijkheden uitbreiden. Niet alleen kaseko, maar ook lovesongs en andere muziekstijlen moesten een plek krijgen. “Mijn droom was altijd om ooit met mijn eigen band te gaan toeren. Mijn eerste tour was zonder band. Dan kun je begrijpen dat je het publiek niet helemaal kunt geven wat het van je verwacht. Dat was eigenlijk mijn focus achter The Love Messengers.” Hij verzamelde jonge muzikanten om zich heen. De meesten waren tussen de achttien en eenentwintig jaar. Zelf was hij negentien. Als jonge bandleider moest hij dus niet alleen zijn carrière vormgeven, maar ook leidinggeven aan een groep leeftijdsgenoten.Dat bleek een grotere uitdaging dan alleen muziek maken. “Ik was zelf nog jong. Beseffen dat je als jonge leider leiding moet geven aan acht mensen, is niet makkelijk.”
Het bijzondere karakter van de band werd vooral zichtbaar tijdens de buitenlandse tournees. The Love Messengers reisde ongeveer vijf à zes keer naar Europa, met Nederland als belangrijke bestemming. Voor veel artiesten en muziekformaties zijn zulke reizen niet alleen een kans om op te treden, maar ook een test voor de onderlinge verhoudingen. Langere tijd met elkaar reizen, werken en leven kan spanningen veroorzaken. Soms keren formaties na een tournee terug met een andere samenstelling. Bij The Love Messengers gebeurde dat niet. Na iedere Europese tournee kwam de groep voltallig terug. Niemand verdween, niemand bleef achter en geen enkel begeleidingslid besloot de formatie te verlaten. Damaru spreekt daar met zichtbare waardering over. “Als je kijkt naar andere bandjes, dan gebeurt het soms dat je na een tournee met veranderingen te maken krijgt. Maar wij zijn gewoon bij elkaar gebleven. Twintig jaar dezelfde bandleden achter dezelfde instrumenten.” Het is misschien wel het meest bijzondere hoofdstuk uit de geschiedenis van The Love Messengers. Want een band kan een hit scoren, op grote podia staan en duizenden mensen laten dansen, maar de onderlinge verbondenheid achter de schermen is niet altijd zichtbaar voor het publiek. Voor Damaru is juist die verbondenheid goud waard.
Twintig jaar lang met dezelfde mensen samenwerken betekent ook dat je elkaar door verschillende levensfasen ziet gaan. De jonge muzikanten van toen zijn inmiddels twintig jaar ouder. In die periode hebben ze samen hoogtepunten meegemaakt, maar ongetwijfeld ook momenten waarop geduld, begrip en onderlinge waardering nodig waren. “Het is niet alleen gezelligheid. Als mensen zo lang bij elkaar blijven, moet je er ballen voor hebben.” Dat de formatie nog steeds bij elkaar is, beschouwt Damaru dan ook niet als iets vanzelfsprekends. Hij is dankbaar dat de muzikanten hem en de gezamenlijke droom trouw zijn gebleven. Zijn eigen ambitie is inmiddels groter geworden dan alleen optreden. Hij wil dat The Love Messengers ook na de huidige generatie blijft bestaan. “Mensen kunnen weggaan, maar de naam en de band moeten blijven.”
De weg naar erkenning was overigens niet altijd gemakkelijk. In de beginjaren vonden sommige muziekliefhebbers dat Damaru zich vooral op lovesongs moest richten en de kaseko aan andere formaties moest overlaten. Maar hij hield vast aan zijn visie. The Love Messengers moest een allroundformatie worden die verschillende muziekstijlen met elkaar kon verbinden. “Men zei: jij bent meer voor de lovesongs, hou het daarbij en laat de kaseko aan de andere bandjes over. Maar wij hebben vastgehouden aan onze visie.” Uiteindelijk groeide de acceptatie. De combinatie van reggae en kaseko werd een herkenbaar onderdeel van de muzikale identiteit van de formatie. Ook grote optredens, waaronder het voorprogramma van de Amerikaanse reggaezanger Gregory Isaacs en de deelname aan Carifesta in Suriname, behoren tot de herinneringen die Damaru zijn bijgebleven.
Na twintig jaar is de ambitie niet verdwenen. Integendeel. Damaru ziet steeds meer mogelijkheden voor Surinaamse muziek buiten de landsgrenzen. Zijn recente optreden tijdens Lowlands in Nederland, waar hij op verzoek een kasekonummer bracht, heeft hem daarin verder gesterkt. “Dat geeft aan dat de droom om internationaal te gaan met kaseko steeds dichterbij komt.” De twintigste verjaardag van The Love Messengers wordt daarom niet alleen in Suriname gevierd. De formatie kiest ervoor om de mijlpaal samen met haar grote fanbase in Nederland te markeren. Op 13 november staat een optreden in Rone gepland. Voor Damaru is het een manier om ook de fans in Europa te bedanken voor hun jarenlange steun. Maar misschien is het grootste cadeau dat hij na twintig jaar kan vieren niet eens een optreden of een applaus. Het is het feit dat wanneer hij zich omdraait op het podium, nog steeds dezelfde muzikanten achter hem staan. Twintig jaar geleden begonnen ze als jonge muzikanten aan een gezamenlijk avontuur. Vandaag zijn ze nog steeds samen onderweg.
In een muziekindustrie waar bezettingen regelmatig veranderen, is dat misschien wel de grootste hit van The Love Messengers: twintig jaar samen, zonder één vertrokken begeleidingslid.
