Met een mengeling van oprechte interesse en enige verbijstering heb ik de recente discussie op gevolgd tussen de econoom, Peter M. Wolff, en de VHP Mediacommissie. Mijn interesse werd gewekt door het feit dat het altijd verrijkend is om wetenschappelijke inzichten te vernemen over Suriname in vergelijking tot andere landen, vooral omdat de heer Wolff deze complexe gegevens altijd weet te vertalen naar begrijpelijke grafische presentaties die zijn standpunten effectief ondersteunen.
Het is waardevol om te begrijpen waar Suriname zich wereldwijd bevindt en welke stappen we kunnen ondernemen om ons land te verbeteren. Echter, mijn verbazing groeide naarmate de discussie vorderde, vooral vanwege het onvermogen van de VHP Mediacommissie om de essentie te begrijpen van wat de heer Wolff bedoelt met zelfbeschikking, een cruciaal concept om onze nationale financiële positie te versterken door middel van een grondige herziening van onze belastingdienst.
De commissie lijkt vast te houden aan een mentaliteit van afhankelijkheid en blijft vastberaden geloven dat het IMF de enige oplossing is voor Suriname. Deze a-nationalistische houding van de VHP Mediacommissie is ronduit beschamend. De VHP heeft gedurende haar bestaan en in het bijzonder in de periode rond onze onafhankelijkheid nooit met succes het hele Surinaamse volk kunnen overtuigen van een nationalistische houding, afgezien van de laatste maanden voor de verkiezingen in mei 2020. Toen werd er met veel bombarie gesproken over de “bloementuin van Suriname,” waarin de vermeende diversiteit van de verschillende bevolkingsgroepen werd omarmd, en liet de heer Santokhi geen gelegenheid onbenut om zijn “verbondenheid” met alle bevolkingsgroepen van het land te benadrukken. Hij speelde de charismatische volksleider, een man van het volk die deur aan deur ging, at uit een bord met de argeloze bewoners van het binnenland. Ook werden er vele megalomane beloften gedaan.
Die hoeven hier niet meer genoemd worden, omdat de verraderlijke propagandasprookjes van de VHP nagenoeg bij iedereen bekend zijn. De propagandistische tactieken, die later niets meer dan bedrog en misleiding bleken te zijn, onthulden op pijnlijke wijze de verraderlijke aard van de VHP-voorzitter. Kort na zijn beëdiging als president van Suriname werd snel duidelijk welke koers deze president wenste te varen. Al snel werd duidelijk dat Suriname met een wolf in schaapskleren te maken had, om de woorden van de onprofessionele VHP Mediacommissie te gebruiken. Corruptiegevallen stapelden zich op, verdachten van malafide praktijken werden beschermd en zelfs geholpen om het land te ontvluchten.
De wisselkoers vloog omhoog, prijzen in de winkels stegen onophoudelijk, de armoede en de verruwing in de samenleving namen toe. Er werden veel stakingen en protestacties gehouden, allemaal door het wanbeleid en toch wil de VHP Mediacommissie ons doen geloven dat het IMF de enige weg voor vooruitgang is? De weerzinwekkende, a-nationalistische opmerking van de huidige minister van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur, de heer Henri Ori, staat nog levendig in ons geheugen gegrift. Hij verklaarde zonder enige terughoudendheid dat alleen Hindoestanen in staat zijn om Suriname te ontwikkelen. De president van de zogenaamde “bloementuin” Suriname zweeg in alle talen en heeft tot op de dag van vandaag deze uitspraak niet rechtgezet. Kort na deze schokkende woorden omarmden talloze aanhangers van de VHP deze absurde visie. De VHP ging zelfs zo ver dat ze de rechterlijke macht gebruikte om critici van het regime te vervolgen wanneer zij kritiek leverden op het falende en eenzijdige beleid van de VHP-ABOP coalitie.
Op dit moment lijkt bijna iedereen de mond te zijn gesnoerd door de VHP en haar invloed in de rechterlijke macht is groter dan ooit, en durft bijna niemand openlijk kritiek te uiten op het slechte beleid en de verwerpelijke corruptiepraktijken van de VHP en ABOP. Gelukkig kan de VHP echter geen grip krijgen op rechtgeaarde Surinamers in het buitenland zoals de heren Peter M. Wolff, Ashwin Ramcharan en Leakat Mahawhatkan en het volk van Suriname nog steeds scherp kunnen wijzen op de tekortkomingen van deze regering. De huidige regering van Suriname ontbeert duidelijk de deskundigheid die deze heren herhaaldelijk tentoonspreiden in hun opiniestukken en is machteloos om hen rancuneus te bejegenen.
Het is raadzaam voor de Hindoestaanse gemeenschap om zorgvuldig te overwegen welke leider zij wenst om deze belangrijke bevolkingsgroep te vertegenwoordigen in het toekomstige traject van onze geliefde natie. Het is duidelijk dat de huidige leiderschap, vertegenwoordigd door Santokhi en zijn mediacommissie als aanhangsel, ernstige zorgen baart en een aantoonbaar negatief effect heeft op Suriname. Tenzij er substantiële veranderingen worden doorgevoerd in het leiderschap van de VHP, zou dit de partij inderdaad ernstig kunnen schaden in de aanstaande verkiezingen van 2025.
Rodney Cairo
De zoon van het volk.
Suriname moet winnen.
Wij blijven de situatie meester.
