• Ingrijpende Verhalen
• 24 april 2026

“Aangevallen door zwerver, zes hechtingen rijker: moeder (32) voelt zich in de steek gelaten”

Het is dinsdagmiddag, iets na vijf uur, wanneer de 32-jarige Jane Doekoe nietsvermoedend door de Maagdenstraat loopt. Zoals zoveel anderen is ze gewoon onderweg om wat groenten te halen bij de venters verderop. Een alledaags moment, dat binnen enkele seconden verandert in een nachtmerrie. Achter zich merkt ze een dak- en thuisloze man op. Ze schenkt er weinig aandacht aan en loopt door. Pas wanneer ze stilstaat zodat hij haar kan passeren, verandert de situatie abrupt. Terwijl Jane zich omdraait naar de groenteventers, komt de man plots op haar af. In zijn hand: een kapotte fles. “Ik stond met mijn rug naar de straatkant,” vertelt ze. “Ik had niet door dat hij me wilde aanvallen,” vertelt het slachtoffer aan De Snelle Pen.

Steek in hals

Wat volgt is een brute, onverwachte steek in haar hals. Het bloedverlies is direct. De schrik nog groter. In een straat die op dat moment opvallend leeg is, is er niemand die meteen kan ingrijpen. Uiteindelijk is het een voorbijganger die de ambulance belt.
“Ik heb niet lang gewacht, maar het voelde als een eeuwigheid,” zegt Jane. Ze houdt zes hechtingen over aan de aanval en een trauma dat niet zichtbaar is. Alsof dat nog niet genoeg is, begint daarna een andere strijd: die van de kosten. Voor de ambulance betaalt ze SRD 1230, met daarbovenop SRD 300 aan bijkomende kosten. Ondanks haar verzekering blijkt niet alles gedekt.
“Ik ben moeder van twee kinderen van 10 en 7. Op dit moment werk ik niet. Alles komt op mij neer.” De dag na de aanval moet ze opnieuw naar het ziekenhuis voor controle. Vanuit Suralco moet ze met de taxi naar het Academisch Ziekenhuis en weer terug.

Opnieuw kosten, opnieuw zorgen.

Wat haar misschien nog het meest raakt, is het gebrek aan aandacht vanuit de overheid. “Ik ben onschuldig aangevallen. Maar niemand heeft notitie genomen. Alles moet ik zelf dragen.” Nog geen paar maanden geleden onderging Jane een schildklieroperatie. Haar lichaam was nog herstellende. Nu moet ze opnieuw vechten, fysiek en emotioneel én financieel. Haar familie is geschrokken. Zelf probeert ze sterk te blijven. Voor haar kinderen. “Ik ben er nog,” zegt ze zacht. “Maar dit had iedereen kunnen overkomen. Dit herinnert ons eraan hoe kwetsbaar veiligheid kan zijn en hoe snel een gewone middag kan omslaan in een gevecht om te overleven.”