“Ze zijn met de verkeerde moeder begonnen,” zegt Marlin Krind vastberaden. De lijkbewasser en moeder van Winston Krind (43) betwist de lezing van de politie dat haar zoon zichzelf zou hebben verhangen met zijn T‑shirt. “Ik ben zijn moeder, en ik zie dat wat mij is verteld niet klopt met wat ik heb waargenomen. Ik ben lijkbewasser en ga m’n zoon zelf afleggen,” vertelt de vrouw met emoties aan De Snelle Pen. De moeder van Winston uit ernstige twijfels over de doodsoorzaak van haar zoon, die volgens de politie door zelfdoding om het leven zou zijn gekomen. De vrouw die dinsdag uit Nederland in Suriname is aangekomen en werkzaam is als lijkbewasser, stelt dat haar eigen waarnemingen en kennis van het lichaam niet overeenkomen met de conclusie dat haar zoon zichzelf zou hebben verhangen met zijn T‑shirt in een politiecel.
Winston is op 12 januari overleden in een politiecel te Rijsdijk. Het overlijden wordt door de politie aangemerkt als zelfdoding.
Winston was een dag eerderbetrokken bij een ernstig verkeersongeval op de Krakaweg in Para. Bij de aanrijding raakten drie mede-inzittenden gewond en zij werden voor medische behandeling naar het ziekenhuis gebracht. De bestuurder bleek niet in het bezit te zijn van een geldig rijbewijs en werd als verdachte aangehouden. Na zijn eerste insluiting op politiebureau Zanderij werd hij overgebracht naar het bureau Rijsdijk vanwege weerspannig gedrag. Maandagochtend rond 09.10 uur werd hij levenloos in zijn cel aangetroffen. Volgens een arts is de dood ingetreden door verstikking, nadat hij zichzelf zou hebben opgehangen met een zwarte trui
“Als moeder kan ik niet alles voor honderd procent uitsluiten,” zegt zij. “Maar voor minstens 75 procent weet ik hoe mijn kind denkt en is.” Volgens de moeder was haar zoon betrokken bij een aanrijding en daarna aangehouden. Zij benadrukt dat hij geen alcohol gebruikte. “Hij rookte soms een joint, dat klopt. Maar drinken deed hij niet.” Toen zij dinsdag aankwam in Suriname, begaf zij zich direct naar politiepost Rijsdijk. Daar eiste zij inzage in het T‑shirt en de cel waarin haar zoon zich volgens de politie zou hebben verhangen. “Ik kreeg te horen dat ik moest wachten en moest gaan zitten. Dat weigerde ik. Ik wilde zien waar mijn zoon zich zou hebben verhangen.” Tot haar verbazing werd haar meegedeeld dat de zaak nog ‘in behandeling’ was, terwijl het lichaam volgens haar al aan de familie was afgestaan. “Dan klopt er iets niet. Als het lichaam al is vrijgegeven, wat is er dan nog in behandeling?”
“Ik heb mijn zoon bekeken. Zijn ogen waren niet opgezet, zijn tong stak niet uit, en ik zag geen sporen aan zijn hals. Bij mannen die zich verhangen, zie je vaak duidelijke lichamelijke reacties.Marlin Krind
De moeder begaf zich diezelfde dag naar het mortuarium. Als lijkbewasser zegt zij te weten waar zij op moet letten bij vermoedelijke zelfdoding door verhanging. Samen met collega’s kreeg zij de gelegenheid het lichaam te zien, nadat de kinderen afscheid hadden genomen. “Ik heb mijn zoon bekeken. Zijn ogen waren niet opgezet, zijn tong stak niet uit, en ik zag geen sporen aan zijn hals,” vertelt zij. “Bij mannen die zich verhangen, zie je vaak duidelijke lichamelijke reacties. Die heb ik niet gezien.”
Ook zegt zij kneuzingen te hebben waargenomen die haar ernstig verontrustten. “Een collega schrok ook van wat we zagen. Mijn zoon was geslagen. Dat laat ik niet zomaar rusten.” Hoewel een obductie een volgende stap zou kunnen zijn, zegt de moeder daar geen vertrouwen in te hebben. “Iedereen werkt onder hetzelfde hoedje. Een arts moet de dood vaststellen, niet automatisch de oorzaak invullen. Ik heb het gevoel dat je geen stap verder komt.” De dag na haar bezoek aan het mortuarium ging zij naar het Openbaar Ministerie. Later werd zij gebeld met het verzoek zich opnieuw te melden bij politiepost Rijsdijk. Daar zou zij eerst een verklaring moeten tekenen, voordat men met haar wilde spreken. Toen zij aangaf het gesprek te willen opnemen, werd dat geweigerd. “Niet filmen, geen audio. Terwijl ik alleen bewijs wilde vastleggen.”
De situatie leidde tot spanningen op het bureau. Volgens de moeder voelde zij zich niet gehoord. Uiteindelijk werd zij door een inspecteur apart genomen. “Dat was de enige man bij wie ik oprechtheid voelde. Hij was de hoogste in rang, maar luisterde. Hij zei: ‘Laat dit aan mij over.’” De moeder zegt dat zij emotioneel uitgeput is. “Mijn zoon zou binnenkort grootvader worden. Zijn oudste dochter is in verwachting van zijn eerste kleinkind. Dat is hem niet gegund. Het is zijn eerste kleinkind.”
Tot op heden zegt de moeder geen duidelijkheid te hebben gekregen over: de exacte omstandigheden in de cel, de reden waarom zij geen inzage kreeg in het T‑shirt, en de discrepantie tussen haar waarnemingen en de officiële lezing. “Ik weet niet meer welke stappen ik moet nemen,” zegt zij. “Ik ben kapot. Het enige wat ik vraag, is transparantie.” Winston wordt maandag gecremeerd.
