Woensdag 22 oktober 2025 zal Brigitte Babel nooit meer vergeten. Wat begon als een rustige rit naar huis, eindigde in een nachtmerrie die haar leven op z’n kop zette. Brigitte was net vertrokken na een familiebezoek. “Ik reed rustig, niet sneller dan 60 kilometer per uur,” vertelt ze openhartig. “En toen ineens, bam!, van achteren. Ik hoorde alleen dat geluid… daarna werd alles zwart.”
Ze weet nog dat ze in een diepe goot belandde. “Ik voelde hoe de auto meerdere keren over de kop ging. Ik dacht dat het mijn laatste moment was. Het enige wat ik nog kon schreeuwen was de naam van mijn dochter. Ik dacht niet meer aan mezelf.,” zegt Brigitte aan De Snelle Pen.
De auto kwam op z’n kop tot stilstand. “De banden wezen naar de lucht,” zegt ze met trillende stem. “We zijn eruit gehaald via één van de zijruiten. Mensen dachten dat we het niet hadden overleefd.” De man die voor haar reed, zag alles gebeuren en snelde te hulp. Volgens omstanders probeerde de veroorzaker in te halen, maar moest plots terug toen een tegenligger eraan kwam. Daarbij ramde hij Brigitte’s auto vol van achteren. Drie voertuigen raakten zwaar beschadigd, allemaal total loss.
Ik verdiende m’n brood met die auto. Ik lever cassavebrood, crackers, kleine bestellingenBrigitte Babel
Brigitte en haar dochter werden met twee ambulances afgevoerd vanuit Paranam, waar de aanrijding zich heeft voltrokken. “Voor één ambulance moest ik 8.000 SRD betalen. Twee samen, 16.000. En dan nog 9.000 voor opname en behandeling,” rekent ze. “In totaal 25.000 SRD. Ze slaakt een diepe zucht. “Ik verdiende m’n brood met die auto. Ik lever cassavebrood, crackers, kleine bestellingen. Dat was m’n trots, m’n werk, m’n vrijheid. Nu zit ik thuis. Ik kan me niet verplaatsen. En de afbetaling gaat gewoon door, elke maand 441 USD.” Van de politie hoorde ze tot nu toe niets. “Ik bel de veroorzaker, maar hij neemt niet op. Alsof hij gewoon verdwenen is.”
Toch blijft Brigitte strijdlustig en vol geloof. “Ik ben God dankbaar dat ik leef. En dat mijn dochter er ook nog is. We hebben alleen wat schrammen, maar het had ook ons einde kunnen zijn. Ik weet niet hoe, maar ik zal weer opstaan. Ik doe twee banen, ik geef niet op. Mijn leven is niet voorbij, het begint gewoon opnieuw, met pijn, maar ook met dankbaarheid.”
