Kenneth Gemert (67) remigreerde vijfentwintig jaar geleden naar Suriname om Zon thuiszorg op te zetten. Gemert haalde de afgelopen dagen het nieuws, nadat ontevreden personeelsleden de media erbij haalden, toen bleek dat zij geen salaris hadden ontvangen.
De directeur is voor alles en nog wat uitgemaakt, en kreeg lelijke opmerkingen naar het hoofd geslingerd. “Het zijn aantijgingen. Zij die beweren dat ik zusters heb aangeraakt, moeten naar de politie stappen,” daagt hij zijn medewerkers uit. Gemert zegt dat hij werkers graag complimenten maakt. “Ik vind de vrouw altijd bijzonder, omdat ik mijn leven heb gegeven aan de zorg. Ik complimenteer en gooi liever een kusje. Sommigen zien het als seksistisch en denken dat ik een relatie met ze wil. Laten ze bewijzen met wie ik een relatie heb? De zusters zijn boos en roepen van alles en nog wat,” probeert hij de beweringen te weerleggen. Zijn opmerkingen naar de dames toe “zijn niet serieus bedoeld,” zegt hij.
“Wie van oordeel is dat ik niet uitbetaal, mag naar Arbeid stappen. We kunnen geen buffer opbouwen, omdat we SRD 650.000 aan salarissen uitbetalen. Als de overheid deze betalingswijze aanhoudt, gaan we moeten stoppen met de dienstverlening.” Gemert zegt dat de medewerkers vervelende uitlatingen doen, omdat ze in noodsituaties verkeren. De directeur verklaart dat het personeel altijd is betaald, ook vóór de samenwerking met Sozavo.
“Om roddelpraatjes is mijn vrouw die verpleegkundig-directeur was uit het bedrijf vertrokken. Er werd toen ook verteld dat ik relaties met zusters op na houd. Mijn vrouw heeft een heleboel gehoord. Ik zei aan haar: bewijs me dat ik liefdesrelaties heb op de werkvloer. Toon mij dat ik het bed met hen deel?” Gemert: “Dat ik een relatie heb met mensen op de werkvloer en dat ik ze lastig val, is flauwekul. Als je vindt dat ik je intimideer of seksistische uitlatingen doe, mag je een klacht indienen. Dan weten we dat deze zuster er niet van houdt. De zusters proberen mij kapot te maken. Bewijs dat ik je heb aangeraakt?”
Je mag niet in korte rokken lopen en je mag je ook niet te uitbundig gedragen door allerlei uitspraken te doen. Kenneth Gemert
Als een van de mannen in de zorg heeft hij de overheid en het publiek toen geïnformeerd over de ontwikkelingen van de verpleging over de gehele wereld. “De instanties in Suriname hebben ‘Zon’ omarmd. We zijn erkend door het ministerie van Volksgezondheid. We hebben een grote samenwerking met Sociale Zaken en Volkshuisvesting (Sozavo).”
In Suriname heeft hij de opleiding tot ziekenverzorgende gevolgd en heeft gewerkt bij de geneeskundige dienst. In Nederland heeft hij diverse verpleeg- en kaderopleidingen in de zorg afgemaakt. “Thuiszorg was nieuw in Suriname.” Gemert streek neer met een nieuwe visie. “Het is niet makkelijk geweest om thuiszorg te in te voeren in Suriname. Ik kwam met nieuwe ontwikkelingen.”
Het heeft wel een tijdje geduurd voor er samenwerking kwam met Sozavo. ‘Zon’ kreeg patiënten uit Nederland via Agus zorgverzekering. ‘Zon’ telt 400 patiënten en opereert landelijk. “Volgens onze structuur zouden we in alle tweeënzestig ressorten een afdeling van de thuiszorg gekoppeld aan residentiële zorg moeten opzetten. Het plan is geschreven en is bij de regering ingediend. De zorg bestaat uit de ziekenhuis zorg, regionaal zorg (RGD) wijkverpleging, medische dienst binnenland. Echter, ontbrak de thuiszorg. Suriname kent naast ‘Zon’ thuiszorg, Quality Care en Millennia thuiszorg. Wij zijn de grootste en de eerste thuiszorg.”
“In de zorg komen wij handen tekort. Wij maken gebruik van mensen die ooit in de verpleging hebben gezeten, maar hun diploma niet hebben behaald. Ook personen die geen verpleegkundige diploma hebben, laten we toe. De mensen hebben niet de juiste houding. De verpleging is een beroep waar je een zekere beroepshouding moet hebben. Het verpleegkundig ethiek is hoog. Je mag niet in korte rokken lopen en je mag je ook niet te uitbundig gedragen door allerlei uitspraken te doen. Je moet tactisch en voorzichtig zijn,” houdt hij zijn medewerkers een spiegel voor.
