Dessery Daniels: “Ik schaam me niet voor m’n verleden”
Vierentwintig jaar geleden maakte het Surinaams publiek voor het eerst kennis met Dessery Daniels (39). Ze was tijdens evenementen vaker uitdagend gekleed, want ze heeft er een lichaam voor.
Zelfs tijdens haar zwangerschappen liet de 24-jarige Tamara Pokie zich niet door haar groeiende buik weerhouden om te dansen. Waar anderen zich misschien afvroegen of ze daarmee niet te veel van haar lichaam vroeg, bleef dansen voor haar een manier om te bewegen en haar passie te beleven. De jonge moeder van drie is gek op dansen. Achter de opvallende bewegingen van de vrouw die op sociale media bekendstaat als Jajaaja Pokie, schuilt echter ook het verhaal van een moeder, ambtenaar en beginnend onderneemster met grote dromen.
Tamara danst vanuit haar hart en bouwt ondertussen aan haar ondernemersdroom Moeder van drie, ambtenaar, danseres en beginnend onderneemster. Ze laat zich niet door haar verantwoordelijkheden tegenhouden om haar dromen na te jagen. Dansen is haar grote passie, maar ze heeft ook ambities buiten de dansvloer. Haar grootste droom? Een eigen restaurant, een dansschool en een plek waar ze kinderen kan begeleiden. Wanneer Tamara Pokie danst, doet ze dat niet om beroemd te worden of aandacht te trekken. Ze danst omdat ze ervan houdt. Muziek en beweging zijn voor haar meer dan alleen een hobby. Het is iets wat diep in haar zit en waarmee ze zich kan uiten.
Kinderen moeten je dromen niet tegenhoudenTamara Pokie
Haar lenigheid en opvallende dansbewegingen vallen regelmatig op. Zelfs tijdens haar zwangerschappen bleef ze dansen. Dat leverde niet alleen bewondering, maar ook reacties van mensen op die vonden dat ze daarmee voorzichtig moest zijn. Tamara vertelt dat ze tijdens de eerste drie maanden van haar zwangerschappen juist weinig energie had. Daarna veranderde dat. Bij haar eerste zwangerschap bewoog ze nauwelijks. Toen ze later moest bevallen, merkte ze naar eigen zeggen dat het moeilijk was geweest om zo weinig actief te zijn. Bij haar volgende zwangerschappen besloot ze daarom, binnen haar eigen mogelijkheden en met de nodige voorzichtigheid, meer te bewegen.
Dat ze bleef dansen, betekende niet dat ze alle adviezen en opmerkingen van anderen naast zich neerlegde. Toch liet ze zich niet zomaar ontmoedigen. Vooral de steun van haar moeder was belangrijk. “Ik luister alleen naar mijn moeder”, vertelt ze. Haar moeder, die zelf van dansen houdt, moedigde haar aan om haar passie te blijven volgen, zolang ze dat op een nette manier deed. Voor Tamara is dat laatste belangrijk. Ze wil best bekendstaan om haar danskunsten, maar heeft duidelijke grenzen. Naakt of in ondergoed dansen is niets voor haar.
Achter de dansende Jajaaja Pokie schuilt Tamara: een 24-jarige moeder van drie kinderen, die ook buitenshuis haar verantwoordelijkheden heeft. Ze werkt inmiddels zes jaar en zeven maanden bij het ministerie van Regionale Ontwikkeling. Het moederschap heeft haar leven vooral geleerd om verantwoordelijkheid te dragen. De liefde voor haar kinderen geeft haar naar eigen zeggen een bijzonder gevoel. Ze omschrijft het als een gevoel van succes, ook al heeft ze naar eigen maatstaven nog niet alles bereikt wat ze wil. Als alleenstaande moeder ervaart ze vooral de eerste levensfase van haar kinderen als zwaar. Wanneer een baby nog volledig afhankelijk is van melk en speciale voeding, vraagt dat veel van haar. De combinatie van werken, voor haar kinderen zorgen en daarnaast haar eigen ambities nastreven, is niet altijd eenvoudig. Gelukkig kan ze rekenen op de steun van haar moeder. Hoewel ze niet bij haar woont, woont haar moeder dichtbij en helpt zij regelmatig met de opvang van de kinderen. Tamara wil vooral dat haar kinderen later begrijpen hoeveel dansen voor haar betekent. “Ik wil dat iedereen begrijpt dat ik van dansen houd. Het is niet dat ik het doe voor fame of aandacht. Ik doe het omdat ik ervan houd. Mijn kinderen moeten dat ook begrijpen wanneer ze groter zijn.”
Niet alleen het dansen zit in haar bloed. Ook het ondernemen heeft Tamara van huis uit meegekregen. Haar moeder verkocht vroeger onder meer bananenchips, bara en andere lekkernijen. Al op negenjarige leeftijd hielp Tamara mee met de verkoop. Op de Brownsweg verkocht ze samen met haar moeder verschillende snacks en gerechten. Ook toen ze haar eerste kind kreeg, bleef ze werken en verkopen. Haar dagen waren vaak gevuld met werken, naar school gaan en daarna helpen bij de verkoop. Die ondernemingsgeest heeft ze niet verloren. Inmiddels is ze samen met haar moeder en anderen bezig met de verkoop van onder meer Kentucky-vleugels, gebakken worstjes en andere lekkernijen. Waar de verkoop vroeger vooral bedoeld was om het hoofd boven water te houden en voor de dagelijkse behoeften van het gezin te zorgen, willen ze nu verder groeien. “Toen verkochten we alleen om te kunnen overleven, om te kunnen eten en voor de kinderen te zorgen. Maar nu willen we het doen om bepaalde dingen te bereiken”, vertelt Tamara.
De reacties van klanten zijn volgens haar positief. Ze krijgt regelmatig te horen dat de producten lekker zijn. Met een glimlach schrijft ze dat toe aan de gezegende handen van haar moeder, haar zusje en zichzelf. Toch is ondernemen niet altijd gemakkelijk. Na een lange werkdag heeft ze soms weinig energie om opnieuw aan de slag te gaan met de verkoop. Maar de gedachte aan de dagelijkse uitgaven en de behoeften van haar kinderen motiveert haar om door te zetten. “Ik denk altijd: ik heb dat geld nodig. Daarmee moet ik morgen weer naar mijn werk gaan, moeten mijn kinderen naar school en moet ik brood kopen.”
Tamara heeft haar toekomstplannen duidelijk voor ogen. Ze wil niet alleen blijven dansen, maar ook een eigen onderneming opbouwen. Een eigen restaurant staat bovenaan haar verlanglijst. Ze droomt ervan een eetgelegenheid te openen onder de naam Mevrouw Pokkies. Daarnaast wil ze een dansschool beginnen en een peuterschool opzetten, omdat ze ook veel van kinderen houdt. Ze beseft dat dromen alleen niet voldoende is. Er moet ook een plan komen om die dromen werkelijkheid te maken. Wat haar naar eigen zeggen nog ontbreekt, is begeleiding bij onder meer sparen en het verstandig omgaan met geld. Ze denkt dat juist dat haar kan helpen om haar doelen sneller te bereiken. Hoewel ze graag meer tijd in haar onderneming wil steken, wil ze haar danstalent niet opgeven. Ze ziet ruimte om beide te combineren. Wel verwacht ze dat haar onderneming uiteindelijk meer aandacht zal krijgen, omdat ze daarmee in Suriname meer mogelijkheden ziet om een inkomen op te bouwen. Haar droom om internationaal te dansen, is echter nog springlevend. Als ze ooit de kans krijgt om op een groot internationaal podium te staan, zal ze die met beide handen aangrijpen. Daarnaast wil ze over drie à vier jaar zelf meisjes en vrouwen leren dansen. Ook droomt ze ervan met een eigen dansgroep deel te nemen aan de Avondvierdaagse (AVD).
Voor andere jonge moeders die denken dat hun dromen moeten wijken omdat ze kinderen hebben, heeft Tamara een duidelijke boodschap. “Kinderen moeten je niet tegenhouden om je dromen te bereiken. Je moet niet opgeven wat je wilt bereiken. Je moet het willen doen. Willen is iets wat je moet doen. En zodra je wilt, gaat het gebeuren.” Tamara Pokie is nog maar 24 jaar en heeft verschillende verantwoordelijkheden. Toch kijkt ze verder dan de uitdagingen van vandaag. Op de dansvloer vindt ze ruimte om zichzelf te zijn, terwijl ze achter de verkoopkraam werkt aan een toekomst waarin ze haar eigen doelen kan verwezenlijken. Voorlopig blijft ze dus dansen, werken, ondernemen en moeder zijn. Want voor Tamara hoeft het één het ander niet uit te sluiten.