Rodastraat treurt: Tant’ Corrie een gemis dat voelbaar is
De Rodastraat is stil. Het hart van de buurt is gestopt met kloppen. Maar in elke herinnering, in elke lach die ze achterliet, leeft Johanna Arnhem voort.
Voor veel Surinamers is Damaru een bekende naam. Voor Dinoura Canterburg is hij in de eerste plaats haar vader. En juist dat onderscheid heeft zij tijdens haar schooljaren bewust gemaakt. Dinoura is onlangs geslaagd van het VWO. Naast haar school bouwde ze de afgelopen jaren ook aan een eigen onderneming waarin ze taarten bakt en decoreert. Maar achter haar diploma en ondernemerschap zit nog een verhaal dat minder vaak wordt verteld: hoe het is om op te groeien met een bekende vader en toch vooral je eigen identiteit te willen behouden. Dinoura zegt dat de bekendheid van haar vader nooit bepalend is geweest voor haar schoolprestaties of haar gedrag. „Ik wil gewoon mezelf zijn.”
Op school liep ze daarom niet rond met de behoefte om te vertellen wie haar vader was. Integendeel. Ze hield het liever voor zichzelf. Wanneer iemand haar ermee confronteerde, maakte ze er soms zelfs een grapje van. „Dan zeg ik gewoon: het is mijn oom.” Voor haar klasgenoten hoefde zij geen bijzondere behandeling.
Ik praat gewoon met een ieder. Ik doe niet anders omdat mijn vader populair isDinoura Canterburg
Ze wilde gewoon met iedereen kunnen praten, vriendschappen sluiten en haar schooltijd beleven zoals iedere andere leerling. Volgens Dinoura heeft de bekendheid van haar vader dan ook geen grote rol gespeeld in haar sociale leven. „Ik praat gewoon met een ieder. Ik doe niet anders omdat mijn vader populair is.”
Toch was er een moment waarop die vader-dochterband tijdens haar diploma-uitreiking nadrukkelijk zichtbaar werd. Dinoura kreeg onverwacht een zingende boodschap van haar vader, van Diego Vrede.
„Ik had het echt niet verwacht.” Ze vond het vooral een mooi gebaar en was haar vader dankbaar voor het moment.
Als ze haar vader moet omschrijven, komt Dinoura niet met woorden als streng of dominant. Ze ziet hem eerder als een vader die probeert mee te bewegen met zijn dochter. Wanneer zij iets vraagt, zegt hij volgens haar niet snel simpelweg nee. Eerder: hij zal kijken of hij het voor elkaar kan krijgen. Ook eerlijkheid vindt hij belangrijk. Liegen om ergens onderuit te komen, past volgens Dinoura niet bij de manier waarop hij haar heeft opgevoed.
Maar misschien is juist haar eigen houding tegenover zijn bekendheid het meest opvallend. Ze draagt de achternaam van een bekende Surinaamse artiest, maar lijkt niet van plan om daar haar identiteit van te maken. Dinoura heeft inmiddels haar eigen eerste stappen gezet. Het begon niet met een groot ondernemingsplan. Dinoura zat nog op de middelbare school toen ze merkte dat haar zakgeld niet altijd genoeg was voor de dingen die ze zelf wilde kopen. Social media liet haar bovendien zien hoeveel leuke dingen er te koop waren. Ze wilde zelfstandiger worden. Eerst dacht ze aan vlechten. Al snel ontdekte ze dat dit niet echt haar ding was. Daarna kwam het idee om taarten te bakken en die op school te verkopen. Ze vertelde een vriendin over haar plan en vroeg of die haar zou ondersteunen. Het antwoord was ja.
Maar tussen een idee en een goed verkopende taart zat een flinke leercurve. Dinoura volgde een cursus, maar merkte daarna dat haar taarten thuis nog steeds niet altijd goed uitkwamen. De cursus had haar naar eigen zeggen niet gebracht wat ze ervan had verwacht. Opgeven deed ze echter niet. Via iemand die haar hielp met recepten en technieken zette ze haar eerste stappen verder. Daarna werd ze in belangrijke mate haar eigen leermeester. Ze oefende, probeerde opnieuw en leerde steeds meer. „Ik kon al lang hebben opgegeven, maar ik was van: nee, ik geef niet op.” Social media gaf haar onderneming vervolgens een extra duw.
In haar tweede schooljaar organiseerde ze een taartactie. Die kreeg veel aandacht op TikTok en zorgde ervoor dat meer mensen haar leerden kennen. De bestellingen kwamen daarna steeds vaker binnen. En daarmee ontstond een nieuw probleem.
School en ondernemen bleken niet altijd vrienden. In haar tweede jaar ging het zelfs ten koste van haar schoolresultaten. Er waren dagen waarop Dinoura niet naar school kon omdat haar onderneming haar volledig bezighield. Ze geeft zelf toe dat plannen niet haar sterkste kant is. „I just go with the day.” Op een gegeven moment zag ze dat ze moest ingrijpen. Als ze zo doorging, dreigde ze te blijven zitten. Ze besloot minder bestellingen aan te nemen. In haar laatste schooljaar wist ze vooraf dat ze haar onderneming verder zou moeten beperken. Het was immers het jaar waarin ze haar VWO-diploma moest halen. Ze nam zich voor om doordeweeks geen bestellingen aan te nemen. In de praktijk bleek dat soms makkelijker gezegd dan gedaan. Ze was nog steeds een tiener die leuke dingen wilde doen en soms kwam er toch een bestelling tussendoor. Maar ze stelde uiteindelijk een duidelijke grens: zoveel mogelijk alleen in het weekend. Ook haar klanten kregen die boodschap. Die aanpak werkte. Dinoura slaagde.