Angelo groeide op in Moengo en kwam al op jonge leeftijd met muziek in aanraking. Hij begon als drummer en bezocht vanaf zijn vijftiende de kerk. Daar groeide ook zijn liefde voor gospel. Later ontdekte hij dat hij niet alleen achter de drums wilde zitten, maar ook wilde zingen. Hij trad verschillende keren op met gospelformaties en heeft inmiddels twee cd’s op zijn naam staan.
Zijn eigen band, Libi Wortu, bestaat ondertussen al ongeveer tien tot elf jaar. “De mensen kennen Libi Wortu niet echt, maar we spelen nog steeds. Als ik ergens optreed, krijg ik vaak weer een andere optreden.” Ook Odyle maakt deel uit van dat muzikale verleden. Angelo kent hem al sinds hun kinderjaren in Moengo. Beiden drumden. Toen Angelo zijn band begon, was Odyle zelfs zijn tweede drummer. Odyle verliet later Libi Wortu en richtte zijn eigen band op. De muzikale band tussen de twee mannen bleef echter bestaan. Wanneer Odyle geen voorzanger had, werd Angelo gevraagd om mee te zingen als koorzanger. En juist die koorzang heeft Angelo extra nu in de schijnwerpers gezet.
Tijdens een optreden van de Odyle Band was er geen koorzanger. Angelo sprong bij. Hij deed gewoon wat hij al vaker had gedaan: zingen. Maar deze keer bleef het niet bij het optreden. “Mensen vragen nu naar mij. Nu moet ik overal zijn, want de mensen vragen naar mij. Ik kan niet zeggen: ik kan niet meer.” Dat brengt hem soms in een lastige positie. Angelo heeft immers ook zijn eigen band. Toch is hij niet bang dat Libi Wortu door de hype op de achtergrond raakt. “Ik ben niet iemand die vanwege een hype een keuze maakt. Ik ben niet iemand om te breken.” Voor hem kunnen beide werelden naast elkaar bestaan. “Het kan voorkomen dat de twee bands op één plek spelen. Als je Odyle wilt, neem je Odyle. Als ze mijn band willen, nemen ze mij.”
Het is een droom om te bewegen in de gospel. Ik zie dat ik goede dingen kan doen met het talent dat God mij heeft gegeven. Ik weet dat God bepaalde dingen in mijn carrière zal doenAngelo Djoe
En dan is er zijn dans. Angelo zegt dat hij zijn dansmoves niet speciaal heeft aangeleerd om bekend te worden. Het zit volgens hem al jaren in hem. “Ik ben altijd zo geweest. Als ik iets doe, komen de mensen erop af. Als ik ergens ben, krijg ik aandacht.”
Zijn lichaam lijkt het ritme vanzelf te begrijpen. “Zodra ik rhythm hoor, weet ik precies hoe ik erop moet dansen.” Tijdens de recente hype kreeg een van zijn bewegingen de naam West Karu. Volgens Angelo is de naam verbonden aan West Karu, die hij kent en wiens moeder hem heeft opgevoed. West Karu had volgens Angelo een ongeluk aan zijn been gehad. Tijdens het dansen tilde hij daardoor één been op. Toen Angelo een dansbeweging maakte waarbij hij eveneens één been optilde, herkenden mensen daarin de beweging van West Karu. De naam bleef hangen. West Karu werd een hype. En zelfs West Karu zelf zou volgens Angelo enthousiast zijn over de aandacht.
“West Karu heeft zelf gezegd dat hij met ons op het podium wil staan.” ‘Ik voel me nog steeds normaal’ De populariteit is voor Angelo inmiddels duidelijk merkbaar. “Als ik vroeger tien mensen groette, zijn het er nu misschien honderd. En ik krijg veel complimenten.” Maar ondanks de aandacht voelt hij zich niet anders. “Ik voel me normaal. Hoe ik was, zo voel ik me nu.” Misschien is dat wel het opvallendste aan de gospelhype van dit moment. Terwijl steeds meer mensen zijn naam kennen, blijft Angelo zelf vooral de man die van muziek houdt. Zijn droom gaat bovendien verder dan een paar virale momenten. Hij wil zich verder bewegen binnen de gospelmuziek. “Het is een droom om te bewegen in de gospel. Ik zie dat ik goede dingen kan doen met het talent dat God mij heeft gegeven. Ik weet dat God bepaalde dingen in mijn carrière zal doen.” De hype mag dan vandaag groot zijn. Angelo weet dat een hype voorbij kan gaan. Zijn muziek en band blijven. En zodra de gospelmuziek klinkt, blijven ook zijn voeten bewegen.
